Το πόλο στην Ελλάδα έχει κάνει άλματα προόδου
Ο Νίκος Χριστοφορίδης αποτελεί μια μεγάλη προσωπικότητα στο χώρο του ελληνικού πόλο, ένας πρώην υδατοσφαιριστής που αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία σε διασυλλογικό και εθνικό επίπεδο στη θέση του τερματοφύλακα.
Γεννήθηκε στη Χίο πριν 57 χρόνια και ξεκίνησε με στίβο και κολύμπι στον ΝΟ Χίου (αλμα εις μήκος και 400άρι). Στα 15 του χρόνια ξεκίνησε την ενασχόληση με το πόλο ως τερματοφύλακας, μια επιλογή του τότε προπονητή του, του Ιταλού Κλαούντιο Σιλβέστρι και έκτοτε έμεινε για πάντα στη θέση αυτή.
Ο ίδιος δεν έφυγε ποτέ από τη Χίο, κάτι το οποίο μέχρι σήμερα χαρακτηρίζει ως ένα «λάθος» της ομάδας του. Όπως αναφέρει, μιλώντας στο KOE Magazine (δημιουργία του Agenda Sport Action), όταν τον ζήτησε ο Ολυμπιακός, οι συμπαίκτες του δεν ήθελαν να αποχωρήσει για να μην διαλυθεί το σύνολο και ουσιαστικά ο ίδιος εξαναγκάστηκε να παραμείνει στο Νησί. Από το 1981 μέχρι το 1993 ήταν στο ανδρικό τμήμα του συλλόγου και εν τέλει έκλεισε την αγωνιστική καριέρα του στον ΝΟ Χίου.
«Αν είχα την ευκαιρία να πάω στον Ολυμπιακό, θα είχα θεωρώ σαφώς μεγαλύτερες προοπτικές εξέλιξης και βελτίωσης ως παίκτης», σημειώνει. Ο τελικός της ζωής του και η Σεούλ Στην Εθνική ομάδα αγωνίστηκε από το 1983, συμμετέχοντας μάλιστα στο προολυμπιακό τουρνουά με την ανδρική ομάδα, ωστόσο δεν βρέθηκε στην τελική αποστολή της Ολυμπιάδας του 1984. Συμμετείχε 220 φορές με την Εθνική ομάδα και το 1988 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Ως καλύτερη στιγμή της αγωνιστικής του καριέρας, ο Νίκος Χριστοφορίδης χαρακτηρίζει την κατάκτηση του κυπέλλου με τη Χίο το 1990 απέναντι στον ΑΝΟΓ με 8-5 στο Ζάππειο Κολυμβητήριο, ενώ με την Εθνική ομάδα ξεχωρίζει φυσικά τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Όταν ερωτήθηκε να απαριθμήσει τους καλύτερους παίκτες κατά την εποχή που ο ίδιος αγωνιζόταν, ο Νίκος Χριστοφορίδης δυσκολεύτηκε να ξεχωρίσει κάποιους:
«Αρώνης, Γιαννόπουλος, Σελετόπουλος, Σαμαρτζίδης (με τον οποίο όπως αναφέρει αγωνίστηκε μαζί περίπου 200 φορές με την Εθνική ομάδα), Μαυρωτάς, Βενετόπουλος και Καϊάφας. Όλοι τους ήταν εξαιρετικοί, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιους περισσότερο».
Από την περίοδο που αγωνιζόταν ως παίκτης μέχρι και σήμερα, το ελληνικό πόλο έχει πραγματοποιήσει νέα άλματα προόδου, με αποκορύφωμα το αργυρό μετάλλιο στο Τόκιο, και ο ίδιος δίνει τη δική του εξήγηση για αυτό: «Το ελληνικό πόλο έγινε καλύτερο με τα χρόνια, διότι καθιερώθηκαν οι διπλές προπονήσεις όλη τη χρονιά, υπάρχει περισσότερη πειθαρχία και εντονότερες προπονήσεις».
Για την νυν Εθνική μας ομάδα ανδρών, ο Νίκος Χριστοφορίδης σχολιάζει: «Βρισκόμαστε σε πολύ καλό δρόμο, οι παίκτες έχουν βρει τα πατήματά τους και τον προπονητή που ταιριάζει στην ομάδα και το σύνολο. Δεν λείπει τίποτα από την ομάδα, υπάρχει πάθος και αυτοπεποίθηση, η οποία είναι πολύ σημαντική». Για την παράδοση της Χίου στο χώρο του πόλο που κρατά μέχρι και σήμερα, παράγοντας διαρκώς νέους και αξιόλογους παίκτες, όπως τονίζει «πέρα από τον αρχηγό το Γιάννη Φουντούλη, έχουν βγει δεκάδες παιδιά από το νησί μας, όπως ο Κώστας Γκιουβέτσης και πολλά ακόμη παιδιά που απαρτίζουν τις ομάδες Νέων, Εφήβων και Παίδων. Η Χίος έχει χτίσει μεγάλη παράδοση στο χώρο ανά τα χρόνια».
Τα προβλήματα και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ΝΟ Χίου είναι γνωστά και δυσχεραίνουν πολύ την ομαλή λειτουργία του συλλόγου, κάτι που δεν θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστο από τον πρώην πορτιέρο του συλλόγου: «Τα προβλήματα αυτά οφείλονται κυρίως στο γεγονός ότι από πολύ νωρίς τα παιδιά δέχονται προτάσεις από άλλους συλλόγους και φεύγουν για να ανοίξουν τα φτερά τους. Με τον Γκιουβέτση και τον Γκίλλα στη σύνθεσή της, η ομάδα της Χίου θα μπορούσε να βγαίνει στην πρώτη εξάδα του πρωταθλήματος. Επίσης, θα πρέπει ο σύλλογος να βάλει το χέρι στην τσέπη και να επιλύσει τα όσα προβλήματα τον μαστίζουν οικονομικά, ώστε να προχωρήσει. Μην ξεχνάμε και το πρόβλημα έλλειψης κολυμβητηρίου αλλά και τις διαρκείς μετακινήσεις της ομάδας που δημιουργούν επιπλέον κόπωση. Αποφασίστηκε την κρισιμότερη στιγμή να γίνουν κάποιες αλλαγές στο κολυμβητήριο της Χίου και οι παίκτες προπονούνταν στην Αθήνα, εδώ κι εκεί. Ευτυχώς η ομάδα κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία, έστω και αν βρέθηκε στο χείλος του υποβιβασμού».
Ερωτηθείς για το αν θυμάται κάποιες επεμβάσεις από την αγωνιστική του καριέρα οι οποίες να έμειναν χαραγμένες στη μνήμη του, αναπολεί: «Θυμάμαι μια διπλή επέμβαση απέναντι στον θρυλικό Τάμας Φάραγκο από τα 2 μέτρα. Γενικότερα είχα αυτό το χαρακτηριστικό, ότι κατάφερνα να μένω πολλή ώρα στον αέρα και έπιανα αρκετά κοντινά σουτ τα οποία δεν ήταν εύκολα».
Ο Νίκος Χριστοφορίδης σήμερα επί σειρά ετών ασκεί το επάγγελμα του ορθοπεδικού: «Κάποτε είχα σκοπό να γίνω μηχανολόγος, αλλά βλέποντας τα βιβλία ιατρικής του αδερφού μου, αποφάσισα να ακολουθήσω το ίδιο μονοπάτι και μάλιστα επέλεξα εξαρχής την ειδικότητα του ορθοπεδικού, που ακολουθώ μέχρι και σήμερα».
Για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χώρος της υδατο- σφαίρισης εν έτει 2022, σχολιάζει: «Χρειάζεται χρηματική αρωγή στους συλλόγους, που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Επίσης, θα έπρεπε να διοργανώνονται σημαντικά τουρνουά για όλες τις ηλικιακές ομάδες, ώστε να αποκτούν εμπειρίες οι νέοι αθλητές», ενώ για τη συμβουλή που θα έδινε προς τα νέα παιδιά που εντάσσονται στο χώρο υπογράμμισε: «Θα πρέπει αν το αγαπούν πραγματικά, να ασχοληθούν εντατικά με το άθλημα. Να εργαστούν σκληρά και η ώρα της ανταμοιβής θα έρθει»
Από την πλευρά του, το καμάρι του Νίκου, ο γιος του Γιώργος Χριστοφορίδης, επίσης πολίστας που την περασμένη σεζόν αγωνίστηκε στη Χίο και από τη νέα χρονιά θα ανήκει στο ρόστερ του Νηρέα Χαλανδρίου, μιλώντας για τον πατέρα του αναφέρει: «Δεν πρόλαβα να τον δω να αγωνίζεται, έχω δει όμως βίντεο όπως τον τελικό κόντρα στον ΑΝΟΓ αλλά και με την Εθνική ομάδα. Ήταν ένας εξαιρετικός τερματοφύλακας και ξέρω ότι έμενε πολλή ώρα έξω από το νερό, κάτι που προκαλούσε τρόμο στους αντιπάλους. Αυτό με ώθησε και από μικρός ξεκίνησα και γω την κολύμβηση και στη συνέχεια άρχισα το πόλο, το οποίο και αγάπησα και είναι κάτι το οποίο απολαμβάνω πολύ μέχρι σήμερα».
