"Μεγάλο μάθημα η ήττα…"

Στον ελληνικό αθλητισμό υπάρχουν στιγμές που μένουν χαραγμένες όχι μόνο για τις νίκες, αλλά και για τις ήττες που γίνονται μαθήματα ζωής. Μία τέτοια στιγμή ήταν η 10η Αυγούστου 2012 στο Λονδίνο. Ο κορυφαίος τότε κολυμβητής ανοιχτής θαλάσσης στον κόσμο, ο Σπύρος Γιαννιώτης, με αμέτρητες επιτυχίες σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα, έφτασε στην 4η Ολυμπιάδα της καριέρας του, με ένα όνειρο: να κλείσει τη διαδρομή του με το πολυπόθητο Ολυμπιακό μετάλλιο.

Η προετοιμασία ήταν εξαντλητική. Ο Έλληνας πρωταθλητής είχε ρίξει στην προπόνηση κάθε σωματική και ψυχική του δύναμη, κολυμπώντας ατελείωτα χιλιόμετρα. Όμως, την ημέρα του αγώνα, το σώμα του δεν ήταν όπως έπρεπε. Είχε χάσει κιλά, ένιωθε άγχος που δεν είχε ξανανιώσει.

Κι όμως, αυτή η ήττα δεν έγινε το τέλος. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς του Ρίο το 2016, ο Σπύρος Γιαννιώτης επέστρεψε πιο αποφασισμένος από ποτέ και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θαλάσσης, βάζοντας το όνομά του για πάντα στην ιστορία.

Σήμερα, ως υπεύθυνος ανοιχτής θαλάσσης της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας, θυμάται εκείνη τη μέρα όχι ως αποτυχία, αλλά ως μεγάλο μάθημα: 

"2012 – Λονδίνο.
4η Ολυμπιάδα για μένα. Είμαι έτοιμος να κλείσω την καριέρα μου με ένα μετάλλιο. Το είχα ονειρευτεί, είχα δουλέψει όσο ποτέ για αυτή τη στιγμή.

Ημέρα: 10 Αυγούστου. Φτάνω στον αγωνιστικό χώρο. Αποφασίζουμε να κάνω ζέσταμα και μπαίνω στη λίμνη. Το νερό μου φαίνεται κρύο. Γενικά δεν είχα πρόβλημα με τη θερμοκρασία, αλλά τότε το σώμα μου δεν ήταν όπως έπρεπε. Είχα χάσει κιλά από την υπερπροσπάθεια στην προπόνηση με άπειρα χιλιόμετρα. Από τα αγωνιστικά μου 75 κιλά, είχα φτάσει στα 71.

Λέω στον εαυτό μου: «Δεν πειράζει, πάμε γερά…»
Μέσα μου όμως υπήρχε ένα άγχος που δεν είχα ξανανιώσει. Κάτι δεν μου άρεσε.

Ξεκινάει ο αγώνας. Όπως πάντα, τα ξεχνάω όλα και αφήνω μυαλό και σώμα να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Στα τελευταία 2 χιλιόμετρα, έχουμε ξεφύγει οι τέσσερις μας. Προσπαθώ να μπω δεύτερος για να κυνηγήσω τον πρώτο. Στα 800 μέτρα πριν τον τερματισμό… άδειασα. Δεν είχα πια δυνάμεις. Τερμάτισα 4ος στους Ολυμπιακούς. Μια θέση που δεν είχα βάλει ποτέ στο μυαλό μου, ούτε είχα προετοιμαστεί για την αποτυχία του να μην πάρω μετάλλιο.
Ήταν η χειρότερη μέρα της καριέρας μου.

Άδειος, απογοητευμένος, έτοιμος να τα παρατήσω. Βγήκα από το νερό και πήγα στη μικτή ζώνη. Εκεί κατέρρευσα μπροστά στην ΕΡΤ. Αυθόρμητα ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ σε όλους τους Έλληνες και σε όσους πίστεψαν σε μένα… κι εκεί έσπασα. Ένιωθα ότι τους απογοήτευσα.

Θυμάμαι να μένω μόνος στην αίθουσα παραλαβής των πραγμάτων μου. Ήρθε ο τότε αρχηγός αποστολής, Ισίδωρος Κούβελος, να με παρηγορήσει – αλλά τι να πει κι αυτός; Έξω με περίμενε η γυναίκα μου, μετά οι γονείς μου… Τι να μου πουν; Εγώ δεν είχα λόγια, μόνο δάκρυα.

Γυρίζω στο Ολυμπιακό Χωριό. Το κλίμα γύρω μου βαρύ, χωρίς λόγια. Πέφτω για ύπνο και στον ύπνο μου πιστεύω ότι είναι ψέμα, ότι θα ξυπνήσω για να αγωνιστώ ξανά. Ξυπνάω το πρωί και κλαίω. Το μόνο που σκέφτομαι: Γιατί;
Μεγάλο μάθημα η ήττα…"