Ένας γίγαντας του πόλο που έμεινε "Αθάνατος"

29 χρόνια χωρίς τον αθλητή-σύμβολο του ελληνικού πόλο. 29 χρόνια χωρίς τον φίλο, τον αδερφό, τον μαχητή. Τον Νώντα.

Η 22η Ιουνίου δεν είναι απλώς μία ημέρα μνήμης. Είναι μια βαθιά πληγή για όσους γνώρισαν, έπαιξαν, έζησαν ή απλώς άκουσαν για τον Νώντα Σαμαρτζίδη. Είναι η ημέρα που το νερό, το φυσικό του στοιχείο, το σπίτι του, έγινε σιωπή. Ένα "κύμα" που δεν γύρισε ποτέ.

Ήταν μόλις 31 ετών όταν έφυγε ξαφνικά στην Παλαιά Επίδαυρο, κατά τη διάρκεια ελεύθερης κατάδυσης και ψαροντούφεκου, μια από τις αγαπημένες του αποδράσεις. Μαζί του ήταν η σύζυγός του, η διεθνής πολίστρια Ντίνα Μαυρίδου, και ένα φιλικό ζευγάρι. Η μέρα που ξεκίνησε ανέμελα, κατέληξε σε ανείπωτο θρήνο. Ένα σώμα από ατσάλι λύγισε εκεί που έδειχνε πάντα πιο δυνατό.

Γεννημένος για να ξεχωρίσει

Ο Νώντας γεννήθηκε στις Σέρρες στις 9 Σεπτεμβρίου του 1965 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Από μικρός έδειχνε ότι ήταν φτιαγμένος από άλλο υλικό. Ξεκίνησε με την κολύμβηση στον Άρη, όπου κατέκτησε πέντε χρυσά μετάλλια. Δεν άργησε όμως να τον κερδίσει το πόλο, ένας κόσμος όπου η σωματική δύναμη, το πάθος, η αντοχή και η καρδιά κάνουν τη διαφορά. Εκεί, ο Νώντας δεν ήταν απλώς καλός. Ήταν φαινόμενο.

Με τον Εθνικό Πειραιώς έζησε τις πιο έντονες στιγμές της αθλητικής του πορείας: δύο πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα Ελλάδας και δεκάδες αναμετρήσεις που άφησαν ιστορία. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον τρίτο τελικό του 1994, όταν ανέλαβε την ευθύνη του τελευταίου πέναλτι και το εκτέλεσε με την ψυχραιμία γεννημένου νικητή;

Στην Εθνική Ομάδα φόρεσε το σκουφάκι 319 φορές. Δύο Ολυμπιακοί Αγώνες, τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα, δύο Παγκόσμια Κύπελλα. Ήταν αρχηγός, πυλώνας και έμπνευση. Δεν ήταν ο πιο "κομψός" αθλητής, αλλά ήταν η ψυχή της ομάδας. Το κορμί του ήταν χτισμένο για μάχες, η φωνή του για να ενώνει, το βλέμμα του για να καθοδηγεί.

Ο άνθρωπος πίσω από τον αθλητή

Ο Νώντας δεν ήταν ποτέ απλώς ένας αθλητής. Ήταν προσωπικότητα. Ήταν εκείνος που έμπαινε στα αποδυτήρια και άλλαζε την ενέργεια του χώρου. Ένας άνθρωπος με αγνότητα, ευθύτητα, τρέλα και αγάπη για την ομάδα και τους φίλους του. Αν έπρεπε να κάνει μια επιλογή ανάμεσα στο "σωστό" και το "ανθρώπινο", θα διάλεγε πάντα το δεύτερο.

Το 1995, όταν στη Βιέννη του αρνήθηκαν την άδεια να επισκεφτεί τον άρρωστο φίλο και συμπαίκτη του Θοδωρή Καλακόνα στο νοσοκομείο, εκείνος δεν δίστασε: έφυγε χωρίς άδεια, πλήρωσε το τίμημα και αποκλείστηκε από την Εθνική. Ήταν μια καριέρα που έσβησε απότομα, όχι λόγω φόρμας ή τραυματισμού, αλλά εξαιτίας της επιλογής να βάλει τον άνθρωπο πάνω από το πρωτόκολλο. Αυτή ήταν η τελευταία του πράξη με την Εθνική, και ίσως η πιο ηρωική.

Η μνήμη που δεν ξεθωριάζει

Η απουσία του Νώντα δεν μετριέται με χρόνια. Μετριέται με σιωπές, με κενά, με «αν» που ποτέ δεν απαντήθηκαν.

Η αδερφή του, Στέλλα, κάθε χρόνο καταθέτει ψυχή:

«Νωντας 29 χρόνια
Στην αγκαλιά της θάλασσας ,στην καρδιά μας για πάντα....
Αγαπημένε μου Νώντα,

Δεν υπάρχουν λόγια αρκετά για να χωρέσουν αυτό που άφησες μέσα μου. Έφυγες νωρίς, τόσο άδικα, τόσο ξαφνικά. Κι όμως, όσο κι αν έλειψες από τις μέρες μου, δεν έλειψες ποτέ από την καρδιά μου.

Ήσουν φως, ήσουν χαμόγελο, ήσουν εκείνο το στήριγμα που πάντα ήξερα πως έχω. Η απουσία σου είναι μια σιωπή που φωνάζει. Μου λείπεις σε κάθε στιγμή, σε κάθε σκέψη, σε κάθε κύμα που σκάει στη θάλασσα και μου θυμίζει πως εκεί πήρες την τελευταία σου ανάσα.

Όμως σε κρατώ ζωντανό μέσα μου. Στις αναμνήσεις μας, στα αστεία μας, στα βλέμματα που λέγανε τόσα χωρίς να μιλάμε. Θα σε αγαπώ για πάντα. Και όσο εγώ ζω, θα ζεις κι εσύ μέσα μου.

Καλό ταξίδι, αδερφέ μου. Να χαμογελάς εκεί που είσαι. Και να ξέρεις, δεν σε ξεχνώ. Ποτέ. Για τον αδερφό μου που έγινε κύμα...»

Ο Κυριάκος Γιαννόπουλος, σημερινός πρόεδρος της ΚΟΕ και τότε συμπαίκτης του, ανακοινώνει την αναβίωση του τουρνουά στη μνήμη του:

«Ημέρα θλίψης αλλά και αναμνήσεων Τι και αν πέρασαν τόσα χρόνια. Για όλους μας πάντα η εικόνα του αγαπημένου μας Νώντα θα υπάρχει στο μυαλό μας. Θα μας θυμίζει όλα όσα ωραία περάσαμε μαζί που μας ένωσαν και που ξαφνικά η μοίρα της ζωής αποφάσισε θα διακόψει άδικα. Το τουρνουά στην μνήμη του θα ξαναγίνει από την επόμενη χρόνια για να μαθαίνει η νέα γενιά και να θυμούνται οι παλαιότεροι, έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες αθλητές που ανέδειξε το σπορ στην χώρα μας».

Πολύ άνθρωποι του υγρού στίβου είχαν να πουν τα καλύτερα, ο επί σειρά ετών συμπαίκτης του, Παναγιώτης Τσολακούδης:

«Το πιο σημαντικό είναι ότι πάντα ψάχνουμε να βρούμε κάτι να πούμε για το Νώντα. Δεν έχει σημασία τι θα πούμε. Σημασία έχει ότι τον θυμόμαστε. Κάθε χρόνο πρέπει να τιμούμε αυτή την ημέρα, γιατί αυτοί που φεύγουν ξεχνιούνται μόνο όταν δεν τους θυμόμαστε. Θα είναι αθάνατος γιατί δεν θα τον ξεχάσει ποτέ κανείς, όσο ζει αυτή η γενιά. Το θέμα είναι να τον θυμάται και η επόμενη γενιά που δεν τον είχε ζήσει από κοντά. Θα πρέπει η Ομοσπονδία να επαναφέρει το τουρνουά ή να καθιερώσει κάποιο βραβείο για τον καλύτερο παίκτη ή τον ανερχόμενο αθλητή. Αυτό θα το αποφασίσει η ΚΟΕ. Ο Νώντας ήταν ένας αγαθός γίγαντας. Ήταν ένας άνθρωπος που όταν σε αγαπούσε, μπορούσα να σε σφίξει στην αγκαλιά του και να σου σπάσει τα κόκκαλα. Ήταν αθλητής τεράστιων δυνατοτήτων που έπαιζε για την ομάδα και τους συμπαίκτες του. Μην ξεχνάμε ότι το επεισόδιο που έγινε τότε, όταν ήταν αρχηγός της Εθνικής, έγινε γιατί ενδιαφέρθηκε για την υγεία κάποιου συναθλητή του. Ένα επεισόδιο που τον οδήγησε εκτός Εθνικής ομάδας»

Ο επιστήθιος φίλος του αδικοχαμένου αρχηγού, ο Βαγγέλης Πάτρας.

«Τα λόγια είναι περιττά για τον Νώντα. Κυριολεκτώ. Αυτά που θα καταθέσω σήμερα εγώ είναι ένα μικρό μέρος της μεγάλης ιστορίας του Σαμαρτζίδη. Μακάρι τα λόγια μου να απηχούν το μεγαλείο ψυχής του Νώντα και να τιμούν την μνήμη του. Αχ βρε Νώντα. Κρίμα που δεν είσαι ανάμεσά μας».

O Θοδωρής Χατζηθεοδώρου, είχε πει: "Ο Νώντας ήταν εκ των κορυφαίων αθλητών που γέννησε ο ελληνικός αθλητισμός. Ήταν ένα αγνό και καθαρό παιδί, το οποίο είχε τεράστια αποθέματα ψυχικής και σωματικής δύναμης. Είχα την τύχη και την τιμή να αγωνιστώ εναντίον του σε διασυλλογικό επίπεδο και ως συμπαίκτης του στην εθνική ομάδα. Επειδή ήμουν από τους μικρούς αθλητές τότε, μπορώ να θυμηθώ πως πάντα προστάτευε και βοηθούσε τους μικρότερους συμπαίκτες του. Τους δίδασκε τα μυστικά του αθλήματος. Ήταν ένα αρχηγός με όλη τη σημασία της λέξης."

Ο άλλοτε συμπαίκτης και συγκάτοικος του Νώντα Σαμαρτζίδη, Αντώνης Αρώνης, δήλωσε: «Ό,τι και να πούμε για τον Νώντα είναι λίγο. Έφυγε πολύ νωρίς και λείπει πολύ σε όλους μας. Ήταν ένας αθλητής που άφησε τη σφραγίδα του στο Ελληνικό πόλο και θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα στο άθλημα. Εκτός από συμπαίκτες, είμασταν και πολύ καλοί φίλοι, καθώς κοιμόμασταν μαζί στα ταξίδια. Είναι λυπηρός ο τρόπος που έφυγε, όμως δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ και θα τον θυμόμαστε για πάντα»

Ο πρώην πολίστας και συμπαίκτης του Νώντα Σαμαρτζίδη, Γιώργος Μαυρωτάς, δήλωσε: «Ο Νώντας ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες που ανέδειξε το Ελληνικό πόλο και είχε μεγάλη συμβολή στην άνοδο της Εθνικής ομάδας από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80 έως τα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Ήμασταν συμπαίκτες στην Εθνική περισσότερο από δέκα χρόνια, περνώντας ανεπανάληπτες στιγμές. Ήταν προικισμένος παίκτης με δύναμη και ταχύτητα, φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Ήταν ευθύς και αυθόρμητος χαρακτήρας, που δεν κολλούσε πουθενά. Η ειρωνία της τύχης είναι ότι έφυγε μέσα από το νερό, ενώ «έπινε» τις πισίνες με το κουτάλι. Άφησε εποχή στις Ελληνικές και ξένες πισίνες και έφυγε απροσδόκητα, αφήνοντάς μας νωρίς με παίκτη λιγότερο».

Ανίκητος στη μνήμη

Ο Νώντας δεν πρόλαβε να γεράσει. Δεν πρόλαβε να αποσυρθεί, να καμαρώσει διαδόχους, να σταθεί στις εξέδρες ως "παλιός". Μα ίσως ακριβώς γι’ αυτό παραμένει αιώνιος. Δεν ξεθώριασε, γιατί δεν αλλοιώθηκε. Δεν έγινε "ένας ακόμα βετεράνος", αλλά έμεινε ήρωας. Όπως μένουν όσοι φεύγουν νωρίς, αλλά με φλόγα.

Μπορεί να ηττήθηκε από το ίδιο στοιχείο που τον δόξασε. Μα δεν νικήθηκε ποτέ πραγματικά. Ο Νώντας Σαμαρτζίδης έζησε όπως έπαιζε, με ορμή, ένταση και τιμιότητα. Πέθανε όπως έζησε, αληθινός.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν "φεύγουν". Γίνονται κύμα. Και ταξιδεύουν για πάντα στη μνήμη εκείνων που τους αγάπησαν.

Pisina.net