Χάσαμε τον Ανδρέα

Ανδρέας Καλομοίρης. Έφυγε σήμερα, ανήμερα της γιορτής του, σε ηλικία 97 ετών. Πριν από ένα μήνα έδωσε την τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στο σπίτι του στους Αμπελόκηπους, για τις ανάγκες του περιοδικού της κολυμβητικής ομοσπονδίας. Η απώλεια του είναι τεράστια για το χώρο της υδατοσφαίρισης. Ο Ανδρέας υπηρέτησε τον υγρό στίβο και την διαιτησία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και περνάει στην ιστορία ως ένας υπέροχος και ακριβοδίκαιος άνθρωπος. Διαβάστε κάτωθι την συνέντευξη που έδωσε πριν από ένα μήνα στο KoeMAG. 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ KOEMAG 

Ο Ανδρέας έχει µείνει στην ιστορία για τον αδαµάντινο χαρακτήρα του, που τον χαρακτήριζε καθ΄όλη τη σταδιοδροµία του

 «Το αίσθημα δικαίου πρέπει  να  κυριαρχείστις  αποφάσεις  σου»

Χαρά και τιµή αποτελεί για το ΚΟΕMag το να φιλοξενεί τη συνέντευξη του Ανδρέα Καλοµοίρη, µιας τεράστιας προσωπικότητας 

για τον υγρό στίβο, ενός αδέκαστου και τίµιου εκπροσώπου της ελληνικής διαιτησίας

Ο Ανδρέας έχει µείνει στην ιστορία για τον αδαµάντινο χαρακτήρα του, που τον χαρακτήριζε καθ΄όλη τη σταδιοδροµία του. Σήµερα, σε ηλικία 97 ετών, όταν τον επισκεφθεί κανείς στο σπίτι του, θα δει να φιγουράρει το εξής ρητό:  «Το αίσθηµα δικαίου πρέπει να κυριαρχεί στις αποφάσεις σου».

Το ρητό αυτό είναι άλλωστε κάτι που µετέφερε και ο ίδιος στους διαιτητές του, όταν υπηρέτησε στο τέλος της καριέρας του τον ΣΕ∆Υ ως διοικητικός παράγοντας και Πρόεδρος. Αυτό φυσικά τηρούσε και ο ίδιος όσο διαιτήτευε, από το 1949 έως το 1975.

Ας δούµε όµως την ιστορία του. Γεννήθηκε στον Πειραιά και ήταν ένα από τα έξι παιδιά της οικογενείας του, ανάµεσα στα οποία και ο Νικήτας, που έκανε σπουδαία καριέρα ως υδατοσφαιριστής στον Εθνικό. 

Ο Νικήτας υποστήριζε τον Εθνικό, ενώ ο Ανδρέας ήταν «άρρωστος» Ολυµπιακός και µάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι όταν τα πρόσφατα χρόνια προσπάθησε κάποτε να µετακινηθεί γρήγορα για να δει ένα γκολ της ποδοσφαιρικής οµάδας του Ολυµπιακού στην τηλεόραση, έπεσε, χτύπησε και υποχρεώθηκε σε µια δύσκολη επέµβαση.

Η αγάπη του για την οµάδα ήταν παθολογική, ωστόσο όταν σφύριζε ήταν αδέκαστος και δεν υποστήριζε καµία οµάδα. Ο Ανδρέας, όταν τον επισκεφθήκαµε και µας έδειξε τα έπαθλα που έχει κατακτήσει, θυµήθηκε: «Με ψάρεψε η κ. Βούλα Παναγιωτάκου στο Τουρκολίµανο, τότε κολυµπούσαµε µαζί και µε έκανε κολυµβητή στον Ολυµπιακό. Αγωνίστηκα στα 50, 100 και 400µ. ελεύθερο, ενώ µου άρεσε και το ύπτιο. Είχα έπαθλα το 1940, λίγο πριν τον πόλεµο».

Ήταν παρών στα εγκαίνια της µητρόπολης του υγρού στίβου, του κολυµβητηρίου του Ζαππείου, παρουσία του διαδόχου Βασιλιά Παύλου.

Επιπλέον, ο Ανδρέας Καλοµοίρης έζησε τον πόλεµο σε µια τρυφερή ηλικία, ενώ από το 1945 όταν ξαναξεκίνησαν οι διοργανώσεις του υγρού στίβου, µέχρι το 1949, έγινε πολίστας φορώντας το σκουφάκι του Ολυµπιακού, ως φουνταριστός. Στη συνέχεια έγινε διαιτητής και µετά το 1975 ασχολήθηκε διοικητικά µε τη διαιτησία, φτάνοντας να γίνει πρόεδρος του ΣΕ∆Υ από το 1980 και έπειτα.

«Ήµουν από τους πρώτους διαιτητές στην ιστορία του αθλήµατος και µάλιστα έκανα και µια κοινή πορεία µε τον πρώην πρόεδρο της ΚΟΕ, Λάµπρο Κωνσταντόπουλο. Από εµένα ξεκίνησαν διαιτητές όπως ο Λάκης Τσαντάς και ο Τάκης Παναγάκος».

Παρά το γεγονός πως η παρουσία του γράφτηκε µε χρυσά γράµµατα, ο ίδιος θεωρεί λάθος το γεγονός ότι ενεπλάκη διοικητικά: «∆εν έπρεπε να το κάνω καθώς δεν µου άρεσε αυτό που έκανα», σηµειώνει χαρακτηριστικά.

∆εν ξεχνά επίσης ποτέ την αντιµετώπιση της Στρατιωτικής ∆ικτατορίας στην Ελλάδα προς το πρόσωπό του: «∆ύο χρόνια µε τιµώρησε ο Ασλανίδης, Γ.Γ. Αθλητισµού διότι τόλµησα και δηµοσιοποίησα µια επιστολή εναντίον µιας µάνας επώνυµου Έλληνα πολίστα και της έγραψα δηµόσια ότι θα πρέπει να πλένει τα πιάτα και όχι να έρχεται να κριτικάρει τα σφυρίγµατα εναντίον του παιδιού της». 

Ο Ανδρέας, µε καθαρή σκέψη παρά τα 97 του χρόνια, θυµάται τους πάντες, µε ιδιαίτερη εκτίµηση στον Γαβρίλο Αµπατή, δηµοσιογράφο της αθλητικής «Ηχούς». 

Από παράγοντες, δεν λησµονεί ποτέ τον Νώντα Πετραλιά του ΝΟΠ, το ∆ηµήτρη Ζωγράφο, µετέπειτα πρόεδρο της ΚΟΕ, τον Λεωνίδα Θεοδωρακάκη που υπηρέτησε ως πρόεδρος του ερασιτέχνη ΟΣΦΠ, το Ζήνωνα Αθανασιάδη, τον Τάκη ∆ηµαρέλλο, το Μιχάλη Κωνσταντινίδη, τον Γιάννη Αντωνόπουλο.

Κυρίαρχη µορφή από πλευράς προπονητών για τον Ανδρέα ήταν ο Λάζλο Σάροσι, τον οποίο χαρακτηρίζει έναν υπέροχο άνθρωπο.

Ενθυµούµενος τους τότε πρωταγωνιστές-αθλητές της υδατοσφαίρισης, κάνει αναφορά στους πρωταγωνιστές του 40’, του 50’ και του 60’:

«Η χρυσή οµάδα της Πάτρας τότε πρωταγωνιστούσε µε τους Γιώργο Θεοδωρακόπουλο, Γιάννη Μάζη,  Φαίδωνα Τασσόπουλο, Νίκο Τασσόπουλο και ίσως τη µεγαλύτερη προσωπικότητα, τον Πατριάρχη του Ελληνικού πόλο, Ανδρέα Γαρύφαλλο, παίκτη του Εθνικού».

Θυµάται επίσης τους Τάσο Προβατόπουλο και Λεωνίδα Αλεξίου από τον Ολυµπιακό,  τους Γιώργο και Γιάννη Παναγιωτόπουλο από την Καβάλα, ενώ αναφορικά µε το χώρο της διαιτησίας, αναπολεί χρυσά παιδιά όπως ο Λάκης Τσαντάς, ο Τάκης Παναγάκος, ο Παύλος Βογιατζής και ο Πρόεδρος του ΣΕ∆Υ, Μιχάλης Σκαλοχωρίτης.

Η µεγαλύτερη στιγµή στην καριέρα και ωραιότερο αίσθηµα όλων όπως τονίζει, ήταν το «ευχαριστώ» των αθλητών και προπονητών που του έσφιγγαν το χέρι µετά τους αγώνες όπου διαιτήτευε. 

Όπως υπογραµµίζει, «πάντα ήταν σπουδαίος ο Κυριάκος Γιαννόπουλος που ερχόταν να µας συγχαρεί, ανεξάρτητα εάν συµφωνούσε ή όχι µε τις αποφάσεις µας, καθώς επίσης και ο Γιάννης Γιαννουρής και ο Γιώργος Μαυρωτάς που παραµένουν σε πρωταγωνιστικό ρόλο στον χώρο του ελληνικού αθλητισµού και του πόλο».

-