Τα εύσημα στην Μαρίνα

Με αφορμή την σωτήρια απόκρουσή της στα τελευταία δευτερόλεπτα του πέμπτου τελικού στα Play Off της Α1 Υδατοσφαίρισης Γυναικών με αντίπαλο τον Ολυμπιακό και, φυσικά, την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΝΟ Βουλιαγμένης, ύστερα από δώδεκα χρόνια, ο Νίκος Δεληγιάννης θέλησε να εκφράσει τις σκέψεις του για την Μαρίνα Κοτσιώνη.

«Στη δική μου οπτική, σ αυτή τη σεζόν, με κορύφωση τα τελευταία 5 ματς πλέι οφ, υπάρχουν δύο ιστορίες -είναι παραπάνω ,όμως ξεχωρίζω αυτές τις δυο- που είναι άξιες αναφοράς και προσοχής, τουλάχιστον…

Θα μείνω στη μια, αυτή που είναι στην πλευρά των νικητών, για ένα και μόνο λογο: δεν επιθυμώ να αναφερθώ στον Ολυμπιακό, για αυστηρά προσωπικούς λόγους. Η φωτογραφία του ποστ είναι αυτή που με παρακίνησε, αλλά και άγγιξε, στο βαθμό που να κάνω πιο βαθιές σκέψεις.

Θα εστιάσω μόνο στο κεντρικό πρόσωπο και όχι στα υπόλοιπα παιδιά, που σίγουρα και εκεί υπάρχουν ιστορίες άξιες λόγου.
Πριν έναν αιώνα, όταν ακόμα ήμουν αθλητής, θυμάμαι είχαμε προπόνηση μετά από αγώνα γυναικών Ολυμπιακός-Βουλιαγμένη.

Στο τέλος του, και όταν είμαστε έτοιμοι να πέσουμε στο νερό εμείς για προπόνηση, ρώτησα τον τότε προπονητή Κώστα Δήμου, «ποια είναι αυτή στο τέρμα»;
Ήταν ένα μικρό, αδύνατο, νεαρό κοριτάακι, που όπως μου απάντησε ο Κώστας, είναι η Μαρίνα Κοτσιώνη!
Καλή, του λεω..
Νταξει, μου απαντάει, είναι μικρή ακόμα…
Έκτοτε, πέρασαν πολλααααα χρόνια, η Μαρίνα ζούσε και προπονείτο στο ΝΟΒ κάθε μέρα, πρωί βράδυ, χειμώνα καλοκαίρι.

Τα ίχνη της τα ψιλοέχασα, λοιπόν, δεδομένου ότι ως πόλο είμαστε πολύ τυχεροί, αφού και στις άλλες ομάδες έπαιζαν πολύ καλές τερματοφύλακες όπως η Διαμαντοπουλου, η Σταματοπουλου, η Σωτηρέλη, οπότε την παρακολουθούσα εκ του μακρόθεν…
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν η προπόνησή της ήταν αρκετή ή αν η ίδια είχε την μεγαλύτερη ευθύνη για τη στασιμότητά της, οπότε δεν έχει νόημα να κάνω εικασίες.

Αυτό που ξέρω, όμως, είναι πως οοοολα αυτά τα χρόνια που εμείς οι υπόλοιποι περνάγαμε ωραία και κρίναμε και φοράμε τις ταμπελίτσες μας στους ανθρώπους και ενίοτε αποφασίζουμε κιόλας και μεγαλώνουμε και παιδιά και βλεπαμε το ΝΟΒ να χάνει καμιά δεκαριά σερί πρωταθλήματα απ τον Ολυμπιακο, η Μαρίνα ζούσε και προπονείτο καθημερινά και προσπαθούσε και αγωνιζόταν όποτε της ζητείτο και έψαχνε και στενοχωριόταν και αποτύγχανε και είχε και καλά ματς και απογοητευόταν και απελπιζόταν και τραυματιζόταν και αναρωτιόταν και υπέφερε και πονούσε και κουραζόταν και ξαναήλπιζε και ξανακέρδιζε και και και….

Τη γνώρισα πριν τρία χρόνια, σε ένα καμπ στην Ευελπίδων, όπου και είχε και τη μια στιγμή -αυτά τα τρία χρόνια- που δεν χαμογελούσε!!!! Γιατί; Λιποθύμησε σχεδόν, στο τέλος μιας προπόνησης μας!!!

Έφυγα απ την πισίνα άρρωστος, κάνοντας όλη την αξιολόγηση στη διαδρομή για το σπίτι… Τι κάνει αυτό το παιδί; Γιατί δεν απογοητεύεται; Γιατί επιμένει; Γιατί δεν έχει τη θυμωμένη φάτσα της αδικημένης και όλο χαμογελάει; Γιατί δεν εκφράζει την απογοήτευσή της που δεν την εμπιστεύονται; Μήπως δεν πρέπει να την πιέσω άλλο; Μήπως να της μιλήσω να δω τι σκέφτεται;

Που είναι αυτοί οι άκαρδοι γονείς της που δεν τους γνωρίζω καν, να διαμαρτυρηθούν που η Μαρινα δεν παίζει γιατί ήρθε η Τζόνσον, ή η Χρυση, κι ας ήξερε η ίδια ότι όντως αυτές ήταν καλύτερες απ την ίδια; αλλά τι μας νοιάζει;;;; Το δικό μας παιδί είναι πάντα το καλύτερο και αν είναι καλή η προπονήτρια να βρει τρόπο να τις βάζει όλες!!!!!!!
Έτσι δεν σκεφτόμαστε όλοι εμείς οι γονείς-και όχι μόνο;;;;;

Η Μαρινα, λοιπον, ΕΠΕΜΕΙΝΕ, με στωικότητα, με υπομονή, με εργατικότητα, με αγάπη για το σπορ και το σύλλογό της, με πάθος (αναπόσπαστο κομμάτι του τερματοφύλακα), με σπουδές, παράλληλα, με χαμόγελο, κρατώντας τους γονείς της μακριά από την «νοσηρή αγάπη» που πολλές φορές οι γονείς επικαλούμαστε για να «υπερασπιστούμε» το καμάρι μας (έτσι νομίζουμε, στην πραγματικότητα εκφράζουμε δικά μας παράπονα-ανεκπλήρωτα όνειρα-εγωπάθεια κλπ)…

Το αποτέλεσμα δικαιώνει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ (κατά την ταπεινή γνώμη μου) το κορίτσι αυτό, όχι γιατί φόρεσε ένα χρυσό μετάλλιο ή σήκωσε μια κούπα ή έφτασε μια κορυφή, όλα αυτά ως αρχηγός και βασική γκολκίπερ!!!!! (Γιατί ως γνωστόν, χωρίς τερματοφύλακα, δεν πας πουθενά, λένε οι γραμματιζούμενοι). Αλλά γιατί πέρασε οοοολο το μονοπάτι που περνούν οι πραγματικοί πρωταθλητές, ζώντας το ως το μεδούλι, κάνοντας το ολοδικό της, με αποτέλεσμα το πρόσωπο που απεικονίζεται στη φωτό, να ξεχειλίζει από ευτυχία, υπερηφάνεια, αυτοπεποίθηση, χαρά, συγκίνηση, καταξίωση στον ίδιο της τον εαυτό!!! Και βέβαια, όχι γιατί πήρε τα πολλα εκατομμύρια…

Απουσιάζει απ το πρόσωπό το …κακό σύστημα, τα βύσματα, οι γνωριμίες, τα κολλητιλίκια, η εύνοια του κακού κόουτς, ο θυμός… Χωρίς αυτά, της δόθηκε η ευκαιρία που ονειρεύονται όλοι οι εκκολαπτόμενοι μικροί Σεφικ και Παβιτς και Βιτσαν και Τζονσον και Διαμαντοπούλου… Να κάνουν, δηλαδή, την απόκρουση της σεζόν στα 5 δευτερόλεπτα!!!!!!!

Όσο μπορώ να εκφράσω άποψη από τις γνώσεις και την εμπειρία μου, δεν πρόκειται για κάποιο σούπερ ευλογημένο ταλέντο, όμως πρόκειται για μια καλή και συγκροτημένη αθλήτρια, ένα εξαιρετικό παιδί, επιστήμονα και σίγουρα πρώτη υποψήφια για την πρώτη γυναίκα κανονική και καταρτισμένη προπονήτρια τερματοφυλάκων της Εθνικής γυναικών στο πολύ κοντινό μέλλον (δηλαδή, να με στείλει στο ταμείο ανεργίας)!»