Οι χρυσές Ελληνίδες της Αυστρίας

Είναι γνωστή, λίγο ή πολύ, η ιστορία των τρίδυμων κοριτσιών από τον Βόλο της Μαγνησίας. Το story των αδελφών Αλεξανδρή. Των κοριτσιών που κατέκτησαν την κορυφή στο παγκόσμιο στερέωμα της καλλιτεχνικής κολύμβησης και οι οποίες όταν κερδίζουν το χρυσό μετάλλιο – δυστυχώς για μας τους Έλληνες – ακούν τον εθνικό ύμνο της Αυστρίας και όχι αυτόν της Ελλάδας. Γιατί;

Όταν ήταν σε μικρή ηλικία η Άννα - Μαρία, η Ειρήνη - Μαρίνα και η Βασιλική, δεν βρήκαν την θέση που πρέπει στα εθνικά μας συγκροτήματα. Το τότε προπονητικό σχήμα της ΚΟΕ είχε διαφορετική τοποθέτηση και ανάγκασε την οικογένεια να αναζητήσει την τύχη των κοριτσιών στο εξωτερικό. Η Αυστρία αγκάλιασε τα 3 κορίτσια και λίγα χρόνια αργότερα ο ύμνος της Αυστρίας άρχισε να ακούγεται σε όλο τον πλανήτη. Οι αδελφές Αλεξανδρή έφτασαν στην κορυφή του κόσμου!

Το ίδιο έγινε και το καλοκαίρι του 2025. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης η Άννα - Μαρία και η Ειρήνη – Μαρίνα κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο. Σπουδαίες αθλήτριες, υπέροχες παρουσίες.

Λίγες εβδομάδες μετά Άννα – Μαρία και η Ειρηνη - Μαρίνα μας κάνουν συντροφιά. Αποδέχτηκαν την επιθυμία του pisina.net να δοθεί μία συνέντευξη αναφορικά με το χθες, το σήμερα και το αύριο των αθλητριών από τον Βόλο.

Διαβάστε τις τοποθετήσεις της Άννας – Μαρίας και της Ειρήνης - Μαρίνας κάτωθι:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Συγχαρητήρια. Το να φτάσεις στην κορυφή είναι σπουδαίο. Το να παραμείνεις εκεί είναι μοναδικό. Πως αισθάνεστε που βρίσκεστε στην κορυφή του κόσμου για μια ακόμη φορά;

«Το να βρισκόμαστε για δεύτερη φορά στην κορυφή του κόσμου είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Υπάρχει σίγουρα χαρά, συγκίνηση, αλλά και μια βαθιά αίσθηση ενθουσιασμού. Μπορεί να ήταν η δεύτερη φορά, όμως κάθε φορά τη βιώνουμε σαν να είναι η πρώτη με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος. Το να κατακτάς την κορυφή, και να το επαναλαμβάνεις, απαιτεί τεράστια προσπάθεια, επιμονή και πίστη όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα επιθυμούσαμε να μου καταγράψετε τα πέντε πιο σπουδαία μετάλλια  στην καριέρα σας.

«Κάθε μετάλλιο που κερδίζουμε έχει την δική του ιστορία και αντιπροσωπεύει σκληρή δουλειά, αφοσίωση, κόπο, επιμονή και υπομονή.

Πέντε από αυτά που ξεχωρίζουμε είναι το πρώτο μας χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φουκουοκα το 2023, το δεύτερο μας χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης που κερδίσαμε πριν ένα μηνα, τα δύο χρυσά μετάλλια στο European Games το 2023 όπου πήραμε και ως πρώτο ντουέτο την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024, και τα δύο χάλκινα μετάλλια στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2022 όπου ήταν τα πρώτα μας μεταλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα γυναικών».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοί πιστώνονται την φετινή σας επιτυχία;

«Η φετινή χρονιά ήταν αρκετά δύσκολη για εμάς. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι η προπονητρια που είχαμε έως τότε συνταξιοδοτηθηκε με αποτέλεσμα να ξεκινήσουμε αρκετά αργά την διαδικασία αναζήτησης προπονήτριας, αφού είχε ήδη ξεκινήσει η νέα σεζόν και οι περισσότερες μεταγραφές προπονητών είχαν ολοκληρωθεί.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προπονούμαστε 5 μήνες, μέχρι και τον Μάρτιο που ήρθε η καινούργια μας προπονήτρια, αποκλειστικά μόνες μας. Έπρεπε να σκεφτούμε εμείς οι ιδιες το πρόγραμμα για κάθε μέρα και για κάθε προπόνηση, είτε στο νερό είτε στο γυμναστήριο και να γίνει η μία η "προπονητρια" της άλλης και η καθεμία του εαυτού της.

Ακόμα και όταν ήρθε η προπονήτρια μας τον Μάρτιο, λόγω του ότι δεν υπήρχε χρόνος προσαρμογής μαζί της μιας και οι πρώτοι μας αγώνες θα ξεκινούσαν σε έναν μήνα, αποφασίσαμε να κρατήσουμε όλο το πρόγραμμα και την δομή της προπόνησης όπως είχαμε συνηθίσει εμείς ώστε να μην ρισκάρουμε οτιδήποτε μπορεί να φέρει μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Αυτό ήταν και η μεγάλη πρόκληση για φέτος.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την προπονήτρια μας για όλη την δουλειά που έχει κάνει μαζί μας από τον Μάρτιο, και όλα όσα μας έδωσε σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα. Είμαστε μια μικρή ομάδα αλλά λειτουργούμε καλά οπότε θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους ανθρώπους που δουλεύουν μαζί μας και μας στηρίζουν».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια είναι τα συναισθήματα που σας διακατέχουν όταν – ως Ελληνίδες – ακούτε τον αυστριακό εθνικό ύμνο στις κορυφαίες επιτυχίες της καριέρας σας;

«Το να καταφέρει ένας αθλητής να ανέβει στο ψηλότερο σκαλι του βάθρου και να ακούσει τον εθνικό ύμνο να παιζει  είναι ένα μοναδικό συναίσθημα που δεν νομίζω ότι μπορείς να βρεις τα κατάλληλα λόγια για να το περιγράψεις. Εκείνη την ώρα νιώθεις ολοκληρωμένος. Υπάρχουν όμως πολλοί άνθρωποι που συντελούν στο να φτάσεις σε αυτή την επιτυχία και που μας στηρίζουν σε όλη αυτή την διαδρομή, και Αυστριακοί και Έλληνες και είμαστε ευγνώμων για ολη την στήριξη».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια μπορεί να είναι η επόμενη μέρα για σας; Ποιοι οι κυρίαρχοι στόχοι των επόμενων ετών;

«Αρχικά, έχουμε διακοπές ώστε να ξεκουραστουμε καλά πριν αρχίσουμε πάλι τον προγραμματισμό της νέας χρονιάς και τις προπονήσεις. Του χρόνου έχουμε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα τον Αύγουστο στο Παρίσι οπότε το πάμε βήμα-βήμα. Σίγουρα υπάρχουν και μακροχρόνια πλάνα με αποκορύφωμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Ο μεγάλος μας στόχος είναι το χρυσό μετάλλιο (στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες) και θα κάνουμε οτι είναι δυνατό για να το πετύχουμε! Επιπλέον, θέλουμε αυτά τα χρόνια - μέχρι το 2028 - να εξελιχθούμε στην καλύτερη έκδοση του εαυτού μας»

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η Αυστρία σας τίμησε ως προσωπικότητες, τόσο εντός όσο και εκτός νερού. Η Ελλάδα;

«Και η Αυστρία και η Ελλάδα μας έχουν τιμήσει στο παρελθόν αλλα και στο παρόν, η κάθε χώρα με τον δικό της τρόπο. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσους μας στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα σε ηλικία 13 χρονών βραβευτηκαμε από τον ΠΣΑΤ (Πανελλήνιο Σύλλογο Αθλητικών Συντακτών) με το έπαθλο κοινωνικής και αθλητικής προσφοράς (τον Δεκέμβριο του 2010). Αυτή ήταν μια από τις πρώτες και σημαντικότερες βραβεύσεις για εμάς και μάλιστα σε τόσο μικρή ηλικία».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γυρίζοντας πίσω τον χρόνο εκτιμάτε ότι πάρθηκε η σωστή απόφαση για την αναζήτηση μιας ποιοτικής καριέρας στο εξωτερικό, μακριά από την Ελλάδα;

«Ναι! Δεν μπορούμε να συζητήσουμε καν αν θα είχαμε τις επιτυχίες που έχουμε τώρα αν μέναμε στην Ελλάδα, γιατί πολύ απλά δεν θα είχαμε το δικαίωμα να εκπροσωπούμε την εθνική ομάδα της Ελλάδας και θα μας είχαν αναγκάσει να σταματήσουμε.

Επομένως ναι, ήταν η μεγαλύτερη και ταυτόχρονα η πιο σωστή απόφαση που έχουμε πάρει ποτέ στην ζωή μας και δεν μετανιώνουμε στιγμή γι αυτό. Σίγουρα ήταν ένα πολύ δύσκολο βήμα και ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπεταλα. Υπήρχαν πολλές αμφιβολίες, προκλήσεις, δυσκολίες και πήραμε μεγάλο ρίσκο μιας και ήμασταν μόνες μας και μόλις 15 ετών ωστόσο και τον χρόνο να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω δεν θα αλλάζαμε τίποτα σε αυτά τα 15 χρόνια».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γυρίζοντας πίσω το χρόνο υπάρχουν Έλληνες – στα πρώτα βήματά σας – που θέλετε να πείτε ένα ευχαριστώ για την παρουσία σας σήμερα στον χώρο της παγκόσμιας καλλιτεχνικής κολύμβησης;

«Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την πρώτη μας προπονήτρια κυρία Κατερίνα Μαρίτση η οποία πίστεψε σε εμάς από την πρώτη στιγμή και μας έδωσε πολύ καλές βάσεις δουλεύοντας μας σωστά και επαγγελματικά ώστε να εξελισσόμαστε κάθε μέρα. Όταν πήγαμε στην Αυστρία ήμασταν ήδη σε υψηλό επίπεδο οπότε με τα πολύ καλά εφόδια που ήδη διαθέταμε εξελίξαμε την τεχνική μας και την απόδοση μας στο νερό ακόμα περισσότερο. Χρονιά προς χρονιά ψάχνουμε τρόπους και τομείς όπου μπροουμε να βελτιωθούμε παραπάνω. Πάντα υπάρχει δυνατότητα βελτιώσης και εξέλιξης και πάντα επιδιώκουμε το κάτι παραπάνω».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Υπάρχουν χρονικοί ορίζοντες αναφορικά με το τέλος αυτής της σπουδαίας καριέρας; Και μετά το τέλος, τί;

«Η αλήθεια είναι πως δεν σκεφτόμαστε ακόμα το τέλος της καριέρας μας. Δεν θέλουμε να ασκούμε αυτού του είδους την πίεση στον εαυτό μας. Αυτό που έχουμε αρχίσει συνειδητά να εφαρμόζουμε, είναι το να απολαμβάνουμε και να ζούμε κάθε μας αγώνα, ακόμα και κάθε προπόνηση, σαν να ήταν η τελευταία της καριέρας μας. Προσπαθούμε να ζούμε τη στιγμή και να μην χανόμαστε στο άγχος και την πίεση του πρωταθλητισμού και των προσδοκιών. Πιστεύουμε ότι έχουμε πολλά ακόμα να δώσουμε στο άθλημα, έχουμε πολλή όρεξη για δουλειά και δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο peak μας ως αθλήτριες.

Όσον αφορά το μέλλον έχουμε ήδη δουλέψει ως προπονήτριες κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα και χορογραφίες σε αθλήτριες πολλών ηλικιών απο διαφορετικές χώρες, κάνοντας master class ή workshops και αυτό είναι κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ. Θέλουμε να δώσουμε και να μοιραστούμε τις γνώσεις μας και τις εμπειρίες μας με άλλες αθλήτριες ή ομάδες είτε από τον ρόλο του προπονητή, του χορογράφου είτε με οποιονδήποτε άλλον ρόλο».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έρχεστε στην Ελλάδα συχνά; Εάν ναι, που; Ποια είναι τα μέρη που σας συνεπαίρνουν ως άτομα; Ποιοι είναι οι άνθρωποι, Έλληνες, που περνάτε όμορφα στην παρέα σας;

«Στην Ελλάδα ερχόμαστε κατά βάση κάθε καλοκαίρι, αφού τελειώσουν όλες οι αγωνιστικές μας υποχρεώσεις. Ανάλογα με το πρόγραμμα των αγώνων και τη σεζόν, ίσως καταφέρουμε να έρθουμε και τα Χριστούγεννα, αλλά αυτό εξαρτάται πάντα από το πρόγραμμα των προπονήσεων. Συνήθως, βρισκόμαστε μεταξύ Λάρισας, Βόλου και Αθήνας, όπου είναι η οικογένειά μας και οι περισσότεροι φίλοι μας. Η Ελλάδα έχει πολλά υπέροχα μέρη, όπου μπορείς να επισκεφτείς και να περάσεις όμορφα, αλλά ταυτόχρονα να ηρεμήσεις από το φόρτο της χρονιάς και να γεμίσεις τις μπαταρίες σου. Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε, όπως την οικογένειά μας φυσικά, φίλους από το Δημοτικό Σχολείο στον Βόλο, πρώην συναθλήτριες μας με τις οποίες ήμασταν μαζί είτε στο σωματείο είτε στην Εθνική Ελλάδος, καθώς και πολλούς φίλους από άλλους χώρους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτοί με τους οποίους ανυπομονούμε κάθε χρόνο να βρεθούμε και περνάμε υπέροχα όταν είμαστε μαζί τους».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποια είναι η αίσθηση που έχετε για την εικόνα της ελληνικής καλλιτεχνικής κολύμβησης σήμερα;

«Η καλλιτεχνική κολύμβηση στην Ελλάδα έχει εξελιχθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια και ο αριθμός των σωματείων έχει αυξηθεί σημαντικά, πράγμα που αντανακλάται και στον αριθμό των αθλητριών που ασχολούνται με το άθλημα, ειδικά στις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες. Είναι πολύ θετικό που υπάρχει συμμετοχή σε όλους τους διεθνείς αγώνες, σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και ευχόμαστε καλή επιτυχία στο μέλλον».

Pisina.net