«Με κυνηγούσε η αστυνομία στο Ζάππειο»
O Μάιος είναι ο μήνας της ΟΠΕΝ κατηγορίας, καθώς στις 18, 19 και 20 Μαΐου θα διεξαχθεί το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στο ΟΑΚΑ. Η Σοφία Δάρα του Ολυμπιακού έγραψε τη δική της ιστορία τη δεκαετία του ’70.
Η Σοφία Δάρα βρέθηκε στην πισίνα σε ηλικία μόλις 3 ετών το 1966 στο Ζάππειο. Την έριξε στο νερό ο πατέρας της, ο αείμνηστος Βασίλης Δάρας που ήταν για μια ολόκληρη ζωή κοντά στον Ολυμπιακό. Είχε δε σπρώξει στο κολύμπι και τα μεγαλύτερα παιδιά του, την Κάτια και τον Χρήστο. Η Σοφία, όπως και τα παιδιά της τότε εποχής έμειναν λίγο σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο κολύμπι. Συγκεκριμένα μόλις σε ηλικία 21 ετών σταμάτησε τη συμμετοχή της στις διεθνείς διοργανώσεις. Ο λόγος ήταν ότι έπρεπε να μπορέσει να βγάλει τα προς το ζην. «Έπρεπε να φάω, προερχόμουν από μία φτωχή οικογένεια. Ήταν σκληρά τα χρόνια εκείνα, όμως κακά τα ψέματα δεν μετάνιωσα ποτέ, δεν πιέστηκα ποτέ. Μου άρεσε πολύ αυτό που έκανα. Σταμάτησα γιατί υπήρχε όρος στην οικογένειά μου. Πάνω από όλα τα μαθήματα και οι σπουδές».
Η Σοφία σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και μετέβη στη συνέχεια στη Ρώμη, όπου εκεί ολοκλήρωσε τις σπουδές της ως αθλίατρος. Γιατρός στο επάγγελμα, ασκεί μέχρι και σήμερα τα καθήκοντά της στον «Άγιο Σάββα».
Η Σοφία βρέθηκε σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1980 στη Μόσχα που κατετάγη δωδέκατη στα 400 και 800 ελεύθερο και το 1984 στο Λος Άντζελες. Πάντα φορούσε το σκουφάκι του Ολυμπιακού, αφού ο πατέρας της ήταν άνθρωπος των «ερυθρολεύκων». Ήταν στιβικός και ασχολήθηκε με το τρέξιμο και τις ρίψεις κι έστειλε όλα τα παιδιά του στο κολύμπι.
«Ήμουν 3 ετών όταν μου έδωσαν μια ζώνη για να επιπλέω και με πέταξαν μέσα στο νερό, από το οποίο δεν βγήκα ποτέ! Η αγάπη μου ήταν παθολογική για το κολύμπι. Την Κυριακή το κολυμβητήριο στο Ζάππειο ήταν κλειστό, πήδαγα τα κάγκελα για να μπω μέσα κι έφερναν την αστυνομία. Ήθελα να κάνω προπόνηση, δεν μπορούσα να ζήσω έξω από το νερό. Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που σταμάτησα, αλλά εισπράττω καθημερινά την αγάπη του κόσμου. Είμαι χορτασμένη. Όλοι με χτυπούν στην πλάτη και με συγχαίρουν για όσα πέτυχα στον χώρο. Το κολύμπι μπορεί να ήταν το πάθος μου, αλλά κολύμπησα σε μια λάθος εποχή και πιθανώς σε λάθος αγωνίσματα. Δεν υπήρχε τότε η στήριξη που έχουν σήμερα οι αθλητές και οι αθλήτριες. Ένα κολυμβητήριο είχαμε. Στο εξωτερικό με έβλεπαν κι έλεγαν “σε λάθος κράτος γεννήθηκε αυτό το παιδί”».
Η Σοφία Δάρα το 1982 έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Εκουαδόρ και πήρε τη 10η θέση, ενώ το 1981 βρέθηκε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Σπλιτ. Αναδείχθηκε δύο φορές η κορυφαία αθλήτρια της χώρας στο καθιερωμένο δημοψήφισμα των αθλητικών συντακτών. Ήταν το 1976 και το 1977.
Πολλές είναι οι ανέκδοτες ιστορίες που μπορεί να διηγηθεί η Σοφία Δάρα, όμως η καλύτερη που δε ξεχάσει ποτέ ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980. «Ο πατέρας μου πάντα με ακολουθούσε και πάντα ήταν κοντά μου. Ποτέ δεν έλειψε από δίπλα μου, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Για να έρθει στη Μόσχα και στους Αγώνες εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν εξαιρετικά δύσκολα. Έψαχνε πολύ για να βρει βίζα και να έρθει. Δε μου είχε πει τίποτα. Ήταν στο κολυμβητήριο χωρίς εγώ να το γνωρίζω. Την ώρα που ήμουν πάνω στον βατήρα έτοιμη να πέσω στο νερό και να αγωνιστώ ακούστηκε έντονα μια φωνή στο κολυμβητήριο. Ήταν η φωνή του πατέρα μου που μου είπε “έλα γίγαντα” και σήκωσε την ελληνική σημαία. Οι αγώνες σταμάτησαν και αυτό δε θα το ξεχάσω ποτέ!».
Η Σοφία που παρακολουθεί από κοντά τα τεκταινόμενα στον χώρο σήμερα, έχει δύο παιδία. Τη Βεατρίκη, 22 ετών και τον Λάμπρο, 21 ετών. Όπως προείπαμε υπηρέτησε το σκουφάκι του Ολυμπιακού, εκτός από δύο χρόνια τη δεκαετία του ’60 όταν βρέθηκε στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, αλλά επέστρεψε πάλι στον σύλλογο του Πειραιά.
Πηγή: KoeMAG
