Η υδατοσφαίριση χρειάζεται ανάπτυξη

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη των θρύλων της ελληνικής υδατοσφαίρισης, Χρήστου Αφρουδάκη και Χριστίνας Τσουκαλά, φιλοξενεί το πρώτο τεύχος του KOE Magazine, το οποίο αποτελεί δημιουργία της Agenda Sport Action.

Συνοδοιπόροι στη ζωή τα τελευταία 10 χρόνια, αλλά και στον αθλητισμό, έχοντας αμφότεροι γράψει την δική τους ιστορία στην ελληνική υδατοσφαίριση.

Ο Χρήστος Αφρουδάκης και η Χριστίνα Τσουκαλά, κρέμασαν τα σκουφάκια τους και προχωρούν από διαφορετικές θέσεις, αλλά με την ίδια αγάπη για το πόλο.

Ο Χρήστος είναι πλέον διευθυντής υδατοσφαίρισης του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης, ενώ η Χριστίνα επικεντρώ θηκε στις σπουδές της (νηπιαγωγός) έχοντας πάντα στην άκρη του μυαλού της την επιστροφή της στις πισίνες, ίσως από την θέση της προπονήτριας στις αναπτυξιακές ηλικίες, στις οποίες έχει ιδιαίτερη συμπάθεια.

«Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος που έφυγα από την ενεργό δράση, απλά κουράστηκα. Ήταν μία συνειδητή απόφαση για να επικεντρωθώ στις σπουδές μου. Στο μυαλό μου δεν βρίσκεται η λέξη επιστροφή, όμως ποτέ μην λες ποτέ. Θα ήθελα στο μέλλον, αν επιστέψω στο πόλο, να ασχοληθώ σαν προπονήτρια στις αναπτυξιακές ηλικίες. Με ενδιαφέρει η προπονητική με προτεραιότητα πάντα τα μικρά παιδιά», υποστηρίζει η Χριστίνα Τσουκαλά.

Η Εθνική ομάδα των γυναικών, έχει μπροστά της ένα δύσκολο καλοκαίρι, με δύο μεγάλες διοργανώσεις, το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, ενώ το μυαλό όλων βρίσκεται στον μακροπρόθεσμο στόχο που δεν είναι άλλος από την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024. Η Χριστίνα ήταν μέλος της Εθνικής, στις 3 τελευταίες προσπάθειες του αντιπροσωπευτικού
μας συγκροτήματος να προκριθεί στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, του Ρίο, και του Τόκιο.

«Δυστυχώς, με την Εθνική συμμετείχα μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008. Στις 3 επόμενες διοργανώσεις δεν καταφέραμε να προκριθούμε. Κατά την γνώμη μου καθοριστικός παράγοντας είναι το γεγονός πως οι θέσεις ήταν λίγες. Θεωρώ όμως πως επειδή έχουμε πολλές επιτυχίες στις μικρές Εθνικές ομάδες, αν γίνει σωστή δουλειά θα έρθουν και οι ανάλογες επιτυχίες στις γυναίκες».

Έχοντας περάσει σχεδόν όλη της τη ζωή στις πισίνες, η Χριστίνα αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετώπιζε μέχρι πρόσφατα ο χώρος. «Από τις ομάδες έλειπαν οι επιστήμονες. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, θα αναφερθώ στους ψυχολόγους. Η παρουσία ενός ψυχολόγου παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη μιας ομάδας, ειδικά στην γυναικεία υδατοσφαίριση. Επίσης μείζον θέμα είναι και η έλλειψη κολυμβητηρίων και χώρων προπόνησης για τα αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα».

Για να γίνεις σπουδαίος αθλητής θα πρέπει να έχεις και μεγάλα πρότυπα. Η Χριστίνα ξεχωρίζει τρεις αθλήτριες, «Η Αντιόπη Μελιδώνη, η Εύη Μωραιτίδου και η Αντιγόνη Ρου μπέση, ήταν από τις αθλήτριες που πάντα ξεχώριζα, τόσο για τις αθλητικές τους ικανότητες όσο και για την προσωπικότητά τους».

Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στον Χάρη Παυλίδη. «Ο Χάρης πίστευε πολύ σε μένα και κατάφερε να με κάνει να πιστέψω κι εγώ στον εαυτό μου».

Τέλος η Χριστίνα Τσουκαλά αναφέρθηκε στις καλύτερες, αλλά στις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας της.

«Αναμφίβολα η κατάκτηση του Παγκοσμίου πρωταθλήματος το 2011 ήταν από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας μου. Φυσικά δεν μπορώ να ξεχάσω τα δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα με την Βουλιαγμένη αλλά και την Ευρωλίγκα γυναικών με τον Ολυμπιακό. Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να λησμονήσω τις τρεις αποτυχημένες προσπάθειες να προκριθούμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες με την Εθνική».

Αναφορικά με τον σύντροφό της, τον Χρήστο, υποστήριξε:

«Ο Χρήστος είναι μία τρομερή προσωπικότητα. Λέει πάντα την αλήθεια και την υποστηρίζει. Αγαπάει με όλη του την ψυχή και γι αυτό είμαι μαζί του».

Το όνειρο για το «σπίτι» της υδατοσφαίρισης

«Η υδατοσφαίριση χρειάζεται ανάπτυξη», υποστηρίζει ο Χρήστος Αφρουδάκης.

«Είναι αξιοσημείωτο, το μοναδικό ομαδικό άθλημα της χώρας που έχει φέρει Ολυμπιακό μετάλλιο σε άνδρες και γυναίκες, να μην έχει δικές του εγκαταστάσεις. Όνειρό μου είναι να δημιουργηθεί ένας χώρος αποκλειστικά για τις Εθνικές ομάδες υδατοσφαίρισης. Ένας χώρος με κλειστή πισίνα και όλες τις απαραίτητες συνθήκες για να φιλοξενεί τα αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα. Για παράδειγμα όπως ήταν στο παρελθόν το Ζάππειο. Σκέφτομαι έναν χώρο, ιδανικά στην Αθήνα, αλλά όχι απαραίτητα στο κέντρο. Θα μπορούσε για παράδειγμα να γίνει στην περιοχή του Ελληνικού».

Στην συνέχεια ο Χρήστος αναφέρθηκε και σε άλλους παράγοντες που θα βοηθούσαν την ανάπτυξη του αθλήματος.

«Θεωρώ πως έλειπε μέχρι σήμερα ο σωστός προγραμματισμός και η μεθοδικότητα. Επίσης θα πρέπει να βρεθούν τρόποι ώστε να γνωρίσει περισσότερος κόσμος το πόλο. Κινήσεις για να «πουλήσουμε» το άθλημα. Η Ελλάδα έχει αμέτρητες παραλίες, όπου θα μπορούσαν για παράδειγμα να τοποθετηθούν τέρματα ώστε να κινήσουν την περιέργεια των νέων, οι οποίοι σίγουρα θα μπουν στον πειρασμό να ρίξουν και μερικά σουτ».

Την κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου από την Εθνική ανδρών στο Τόκιο, σχολίασε επίσης ο Χρήστος, ενώ απάντησε και στην ερώτηση αν θα μπορούσε και ο ίδιος να ήταν μέλος αυτής της ομάδας: «Για να πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα κατακτούσαμε το ασημένιο μετάλλιο. Και αυτό όχι γιατί αυτή η ομάδα δεν το άξιζε, αλλά συνήθως επειδή για να κρίνεις μια ομάδα δεν πρέπει να βλέπεις μόνο την επιτυχία ή φυσικά και την αποτυχία, αλλά και τον δρόμο που έφτασε σε αυτή. Η ομάδα πέρασε μία δύσκολη διαδικασία μέχρι το Τόκιο, όμως στο τέλος κατάφερε να πετύχει τον διακαή πόθο κάθε αθλητή. Ένα Ολυμπιακό μετάλλιο.

Σε ερώτηση αν θα μπορούσα κι εγώ να βρισκόμουν σε αυτή την ομάδα, υποθετικά θα έλεγα πως βάσει φυσικής κατάστασης θα μπορούσα. Πνευματικά όμως είχε επέλθει για μένα κορεσμός. Δεν μου αρέσουν τα πισωγυρίσματα. Είχα πάρει μια απόφαση και ήθελα να διατηρήσω την γραμμή μου».

«Χωρίς πρότυπα κανένας δεν μπορεί να φτάσει σε υψηλό επίπεδο», υποστηρίζει ο Χρήστος. «Είχα την τύχη να είμαι τρίτος στην σειρά από τα αδέρφια μου και έβλεπα τον δρόμο που βάδιζαν. Πέρα από τον αδερφό μου, τον Γιώργο, που δεν ήταν ακριβώς πρότυπό μου, λόγω της σχέσης μας, θαύμαζα τον Μαυρωτά, τον Εστιάρτε και τον Κάσας. Πιστεύω επίσης πως ο πιο ολοκληρωμένος Έλληνας αθλητής ήταν ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου. Ήταν πολύ καλός σε όλους του τομείς. Από την νέα γενιά υπάρχουν πάρα πολλοί και δεν θα ήθελα να αναφερθώ ονομαστικά για να μην αδικήσω κάποιον».

Τέλος ο Χρήστος αναφέρθηκε και στις καλύτερες στιγμές της καριέρας του. «Έζησα πολλές μεγάλες στιγμές στην καριέρα μου. Θα μπορούσα να ξεχωρίσω τα δύο παγκόσμια μετάλλια με την Εθνική ομάδα, αλλά και την περίοδο που αγωνίστηκα στο εξωτερικό και κατέκτησα το Τσάμπιονς Λιγκ με την Ποσίλιπο».

Φυσικά δεν παρέλειψε να σχολιάσει και την σύντροφό του, Χριστίνα.

«Η Χριστίνα έχει έναν αδαμάντινο χαρακτήρα. Την διακρίνει πραότητα και ηρεμία, κάτι που πιστεύω έχει αποκτήσει λόγω του Ισλανδικού στοιχείου (η μητέρα της είναι από την Ισλανδία). Μπορεί να ελέγξει τον θυμό της, σε αντίθεση με μένα που έχω περισσότερες εκρήξεις».