«ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΡΟΤΑΣΗ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΓΓΛΙΑΣ»

0
1617

Σε μια χώρα, της οποίας ο αθλητισμός «νοσεί», υπάρχουν άτομα σαν την Ναταλία Ανθοπούλου που εμφανίζονται σαν «ασπιρίνες»! Όμορφη, γλυκιά, χαμογελαστή, πολύ πειθαρχημένη και πάνω απ’ όλα με.. προσωπικότητα.

Στα δεκαεπτά της χρόνια κατάφερε να υλοποιήσει το όνειρο της, καθώς ανέβηκε σε ένα απ’τα τρία σκαλιά του βάθρου στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα συγχρονισμένης κολύμβησης της Βουδαπέστης το 2006, στην κατηγορία “σόλο”. Κατέκτησε την τρίτη θέση και φόρεσε στο λαιμό της το χάλκινο μετάλλιο σε ένα, απαιτητικό άθλημα όπως η συγχρονισμένη κολύμβηση. Ήταν μάλιστα το πρώτο που κέρδισε η Ελλάδα μετά το μακρινό 1995 και την Χριστίνα Θαλασσινίδου. Αυτή την περίοδο είναι προπονήτρια σε μια ομάδα με έδρα το Β. Λονδίνο, ενώ πέρσι προπονούσε με επιτυχία την Εθνική ομάδα γυναικών της Ελβετίας.

Η συνέντευξη δόθηκε στο Γιώργο Κουρτέση, φοιτητή του Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ, στο πλαίσιο της πρακτικής του άσκησης.

Πότε “βούτηξες” πρώτη φορά σε πισίνα και πώς άρχισες να ασχολείσαι με την συγχρονισμένη κολύμβηση;

«Ωραία.. Ξεκίνησα από τη Βουλιαγμένη και συγκεκριμένα ασχολήθηκα με το κολύμπι για 2 χρόνια. Νομίζω, ήμουν 4μιση χρονών και θυμάμαι είχαν ένα τμήμα συγχρονισμένης κολύμβησης. Σε ηλικία 6μιση ετών με είδε η προπονήτρια του τμήματος αυτού και επειδή μου τράβηξε χέρια από δω, χέρια από εκεί και είδε ότι έχω ευλυγισία, είπε “ας την βάλουμε μέσα να κολυμπήσει”. Μου πρότεινε, λοιπόν, να διαλέξω αν θα κάνω ένα χρόνο ακόμη κλασική κολύμβηση ή αν θα ήθελα να ξεκινήσω τη συγχρονισμένη. Τελικά, ξεκίνησα κατευθείαν συγχρονισμένη! Βαριόμουνα το κολύμπι»!(Γέλια..)

Ποια είναι η σχέση του αθλήματος με το χορό;

«Το καλύτερο είναι να ‘χεις κάνει μπαλέτο στο παρελθόν για να έχεις διαμορφώσει λίγο την κίνηση αλλά δεν είναι απαραίτητο. Εγώ, για παράδειγμα δεν έχω κάνει. Το φτιάχνεις με τον καιρό. Μόνο βέβαια αν προπονείσαι και κάνεις χορογραφίες».

Τι ικανότητες πρέπει να έχει μια αθλήτρια συγχρονισμένης κολύμβησης;

«Σίγουρα να ξέρει κολύμπι για να ξεκινήσει. Η ευλυγισία είναι πολύ σημαντική και οι καλύτερες αθλήτριες είναι όλες πολύ ευλύγιστες με καλά ανοίγματα. Επίσης, χρειάζεται τεχνική για να πας μπροστά αλλά και δύναμη. Γενικότερα, η συγχρονισμένη έχει χάρη και το “μάτι” χρειάζεται να βλέπει μια ωραία παρουσία».

Κάθε πότε έκανες προπονήσεις; Παραμελούσες το σχολείο σου;

«Οι προπονήσεις μου ήταν έξι φορές την εβδομάδα για τρεις ώρες την ημέρα, αλλά το Σαββατοκύριακο είχα περισσότερες, περίπου πέντε. Το σχολείο δεν το παραμελούσα. Έπρεπε βέβαια να έχω τελειώσει τα μαθήματά μου πριν τις προπονήσεις. Γενικά, δεν ζοριζόμουν και πολύ, ήταν καλά. Όμως όταν ήμουν στην Εθνική ομάδα, κάναμε οκτώ με δέκα ώρες προπόνηση. Τότε, στην ουσία δεν πήγαινα σχολείο και πολύ και δικαιολογούσε η Ομοσπονδία τις απουσίες. Ήταν δύσκολα γιατί έπρεπε χωρίς σχολείο να κάνω περισσότερες ώρες φροντιστήρια, ώστε να ανταπεξέλθω στα μαθήματα και φυσικά διάβαζα στις ώρες της “ξεκούρασης”. Ήταν “σκότωμα”».

Οι κόποι και οι θυσίες σου ανταμείφθηκαν πολύ σύντομα, αφού σε ηλικία 17 ετών ανέβηκες στο τρίτο σκαλί του βάθρου στους Ευρωπαϊκούς αγώνες της Βουδαπέστης το 2006. Πώς ένιωσες τότε; Περιέγραψέ μου τα συναισθήματά σου..

«16 ήμουν.. 17 παρά ένα μήνα! (Γέλια..) Η αλήθεια είναι πως τότε ήμουν για 4η-5η θέση. Το παλεύαμε βέβαια για 3η αλλά το είχα σαν στόχο από πριν να περάσω τις άλλες δύο. Έλεγα, “μπορώ να το καταφέρω”.. Θυμάμαι τη στιγμή που περίμενα τις βαθμολογίες. ‘Ήμουν μετά από αυτές που ανταγωνιζόμουν και είδα ότι ήμουν μπροστά τους. Έλεγα από μέσα μου, “ναι ναι τις πέρασα”! Εκείνη τη στιγμή δεν καταλαβαίνεις και πολλά. Λες, “βλέπω καλά; Ουάου”! Η στιγμή που χτυπάν τα τηλέφωνα και σου λένε συγχαρητήρια είναι πολύ ωραία στιγμή. Ειδικά, όταν μου έδωσαν το μετάλλιο και ανέβηκα στο βάθρο… Δεν υπάρχει, πραγματικά. Το φέρνω στο μυαλό μου και είναι ένα και μοναδικό όλο αυτό! Δε συγκρίνεται με καμία άλλη φορά, είναι άλλη αίσθηση! Είναι μοναδικό, απλά!».

20160206_180859

Πως σε υποδέχτηκε η οικογένειά σου, οι συμμαθητές σου αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος; Ήσουν πολύ μικρή και έχει σημασία..

«Είναι μια στιγμή δόξας! Όλοι σε αντιμετωπίζουν κάπως.. Είναι πολύ περήφανοι για σένα. Αυτοί στην ουσία σου μεταδίδουν τη χαρά και την ικανοποίηση. Νιώθεις τόσα πράγματα μέσα απ’ τον άλλον.. Είναι κάτι που όλοι ονειρεύονται να ζήσουν και όταν έχουν και έναν γνωστό τους που το κατάφερε εκδηλώνονται.. Ζητωκραυγάζουν και τους βγαίνει πολύ έντονα όλο αυτό».

Αν η τρίτη θέση έγραφε δύο ονόματα, ποιο θα ήταν το δεύτερο; Με ποιόν θα μοιραζόσουν αυτό το μετάλλιο;

«Δύσκολη ερώτηση.. Αχ πολύ δύσκολο αυτό..Η αλήθεια είναι πως για μια προπονήτρια, η οποία με έχει προπονήσει τόσα χρόνια, αυτή η στιγμή πρέπει να είναι σούπερ. Είναι και η δικαίωση της κιόλας, γιατί με εμπιστεύτηκε και με έφτασε σε εκείνο το επίπεδο. Έχει κι εκείνη πολύ μεγάλο μερίδιο στην επιτυχία.. Η Νάστια Γκούτσεβα ήταν το πιο κοντινό άτομο με το οποίο δούλευα. Θα ήθελε τόσο να στεκόταν δίπλα μου στο βάθρο. Το επόμενο, όμως, πρόσωπο που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι η Ελένη Σταυρακοπούλου. Η κα. Ελένη ήταν πάντα μαζί μου σε όλα τα ταξίδια με την ομάδα, σε όλες τι διοργανώσεις και σε εκείνο το ταξίδι το ήξερε ότι θα γίνει κάτι καλό. Πίστευε πάντα σε εμένα, πάντοτε! Είναι η μαμά β’, όπως την έλεγα, η δεύτερη μου μαμά! Το αισθάνθηκε σαν να έπαιρνε χάλκινο μετάλλιο το ίδιο της το παιδί. Δύο ονόματα, δύο ονόματα.. (Γέλια..) Η μαμά μου και όλοι οι υπόλοιποι γνωστοί εννοούνται, το ‘χουν στην καρδιά τους. Αλλά η κα. Ελένη πέταγε απ’ τη χαρά της. Την ξέρω πολλά χρόνια..»

ANTHOPOULOU

Μετά από χρόνια παραμένεις η μόνη αθλήτρια που έχει πάρει μετάλλιο σε κατηγορία γυναικών μαζί με την Χριστίνα Θαλασσινίδου. Πιστεύεις ότι θα “γευτεί την νοστιμιά μιας τέτοια επιτυχίας” κι άλλη αθλήτρια της χώρας μας, στο κοντινό μέλλον;

«Η Πλατανιώτη και η Σολωμού, που είχαν πάει και Ολυμπιάδα, ήταν οι ανερχόμενες. Σε αυτές ελπίζαμε και περιμέναμε.. Αλλά, δυστυχώς, επειδή τα πράγματα εδώ στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολα, η μόνη επιλογή που σου μένει μετά από ένα σημείο είναι να σταματήσεις και μάλιστα σε πολύ μικρή ηλικία. Αν δεν καταφέρεις να πάρεις μια καλή θέση δεν έχεις οικονομικό όφελος. Προπονείσαι οκτώ με δέκα ώρες την ημέρα, που θα μπορούσες να δούλευες, και δε βγάζεις τίποτα. Όταν φτάνεις σε μια ηλικία των 22-23 ετών κάτι πρέπει να κάνεις για να ζήσεις. Δεν μπορούν να σε στηρίζουν για πάντα οι γονείς σου. Οπότε, στη χώρα μας σταματάνε πολύ νωρίς ακόμη και ανερχόμενα ταλέντα, γιατί δεν μπορούν να αναπτυχθούν και να φτάσουν στο μέγιστο. Με βάση αυτή την κατάσταση δεν βλέπω να υπάρχει κάτι στο μέλλον.. και είναι κρίμα!»

Μετά από μια μεγάλη καριέρα στο χώρο μας, έχοντας κατακτήσει πολλές διακρίσεις με τον Αθλητικό Ναυτικό Όμιλο Αργυρούπολης, αποφάσισες να ασχοληθείς με την προπονητική. Πώς προέκυψε αυτό;

«Σίγουρα ήταν και οικονομικό θέμα. Ήταν η εύκολη λύση. Στο σύλλογο που ήμουν υπήρχε πολύς κόσμος που με αγαπούσε και με αγαπάει ακόμη και ήταν πιο εύκολο. Βέβαια δεν ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το κομμάτι. (Γέλια..) Ήθελα, απλά, να ξεφύγω! Όμως στα 15 χρόνια που έκανα αυτό το πράγμα, κέρδισα πολλές εμπειρίες και γνώσεις. Σκέφτηκα ότι ίσως θα είχα πολλά να προσφέρω από γνώση. Όταν είσαι 18, αρχικά πρέπει να διαβάσεις να πάρεις το πτυχίο σου, αλλά πρέπει να δεις και το μετά. Να αξιοποιήσεις δηλαδή κάποια ικανότητά σου. Είναι καλό να έχεις “κάτι” επιπλέον. Άλλοι σε εκείνη την ηλικία είχαν μόνο το σχολείο. Γιαυτό ξεκίνησα την προπονητική και κυρίως στα μικρά παιδιά γιατί τα λατρεύω, είναι υπέροχα. Είμαι προπονήτρια 8 χρόνια και θεωρώ ακόμη πως οι μικρές ηλικίες είναι οι καλύτερες. Είσαι εσύ που χτίζεις τη βάση και το μέλλον τους. Εγώ πάντα θα θυμάμαι την πρώτη μου προπονήτρια».

20160206_180953

Πέρυσι, ήσουν προπονήτρια της Εθνικής ομάδας της Ελβετίας και μάλιστα πήρατε μέρος και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Καζάν, όπου το “κόμπο” πέρασε στον τελικό. Τα συναισθήματά σου ήταν όπως τότε στα 17 σου χρόνια;

«Το Καζάν για μένα ήταν το επόμενο Παγκόσμιο μετά από 6 χρόνια που σταμάτησα. Δεν με στεναχωρεί που δεν το έζησα ως αθλήτρια. Η χαρά είναι αφάνταστα, μεγάλη. Η περηφάνια που νιώθεις όταν η τελευταία φορά που πήγες σε ένα Παγκόσμιο ήταν ως αθλήτρια, σε πολύ καλό επίπεδο, και επανέρχεσαι σαν προπονήτρια, προσπαθώντας να αναδείξεις μια χώρα, όπως η Ελβετία, η οποία το παλεύει και δεν είναι απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα και καταφέρνει η ομάδα αυτή, την οποία προπονείς εσύ, να περάσει σε έναν τελικό, σε κάνει να έχεις συναισθήματα πολύ κοντά στο τότε. Σε κάνει να πεις, “Ουάου, πάλι κάτι έκανα”!»

Φέτος, έχεις αναλάβει μια ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης με έδρα το Β. Λονδίνο που έχει καταφέρει να συγκεντρώσει 80 παιδάκια. Τι τα συμβουλεύεις για να γίνουν στο μέλλον σαν εσένα;

«Κάθε χώρα έχει διαφορετική νοοτροπία. Στο Λονδίνο, στους συλλόγους που ξεκινάνε τα παιδιά, δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση του πρωταθλητισμού. Θεωρώ πως η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι αρκετά πίσω στην Αγγλία γιατί τα παιδάκια δεν έχουν τη φιλοδοξία να γίνουν κάτι μεγάλο πάνω σε αυτό και δεν έχουν και τους κατάλληλους προπονητές για να τους πείσουν να προσπαθήσουν παραπάνω.Το αντιμετωπίζουν απλά ως αθλητισμό χωρίς να έχουν κάποιο όνειρο.Υπάρχουν βέβαια και κάποια ταλεντάκια, τα οποία είναι κρίμα που πάνε χαμένα. Μακάρι να υπήρχαν άνθρωποι εκεί που θα είχαν μια μέθοδο και ένα πρόγραμμα. Δεν υπάρχει εκεί το “πρέπει να κάνουμε πέντε ώρες προπόνηση επειδή έτσι θα πάμε ψηλά”. Δεν προπονούνται αρκετά και δεν φτάνουν ποτέ στο καλύτερο τους σημείο. Εμένα οι συμβουλές μου δεν είναι αρκετές. Είναι πολλά τα βήματα που πρέπει να γίνουν για να φτιάξει η κατάσταση».

Θέλω να μου περιγράψεις με λίγα λόγια το χαρακτήρα σου..

«Πω πω.. Δύσκολο αυτό! (Γέλια..) Λοιπόν, δεν είμαι καθόλου ψηλομύτα και σνομπ. Επίσης, θεωρώ ότι είμαι πολύ πειθαρχημένη και έχω μεγαλώσει με μία μητέρα που είναι Ελβετίδα. Έχω αρχές και αξίες, είμαι σοβαρή και ξέρω τι πρέπει, πραγματικά, να κάνω και τι όχι. Ήμουν πολύ τυχερή που μεγάλωσα σε ένα ωραίο σπίτι, με πολύ ωραίο χώρο και περιβάλλον που το έφτιαξαν οι γονείς μου και αυτό με έκανε να είμαι πιο.. παιδάκι. Αν και έχω φτάσει στα 26 μου, πω (Γέλια..), δεν έχω χάσει αυτή την παιδικότητα και μακάρι να μην τη χάσω. Θα έλεγα ότι είμαι και τελειομανής, όσο δεν πάει. Είναι απ’ τα βασικά μου στοιχεία. Επιπλέον, είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου και φυσικά, με τους άλλους αλλά και πολύ μετριοπαθής, παρά τις επιτυχίες που είχα. Θα μπορούσα να έχω γίνει κι εγώ λίγο.. ξινή αλλά χάρη σ’ αυτή την μετριοπάθεια δεν έγινα και δεν θα γίνω ποτέ. Γενικά, τα έχω όλα σε ένα μέτρο».

10606_10151692009908679_578053206_n

Σου αρέσουν τα ταξίδια; Πού δεν έχεις και θα ήθελες να ταξιδέψεις;

«Θα ήθελα πολύ να πάω φέτος στο Ρίο που θα γίνουν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Βραζιλία.. πω.. οπωσδήποτε! Και Μεξικό, επίσης. Αυστραλία δεν έχω πάει αλλά έχει πολλά ζωύφια και έντομα και δεν τα πάω καλά με αυτά! (Γέλια..) Αλλά, γενικότερα, προς Αμερική θέλω πολύ. Αα και φυσικά σ’ όλα τα εξωτικά νησιά(Γέλια..)».

Ταινίες βλέπεις; Τι είδους προτιμάς;

«Κανονικά, δε θα έπρεπε να το πω αυτό αλλά είμαι ρομαντική όσο δεν πάει, απαράδεκτα ρομαντική! (Γέλια..) Μου αρέσουν γενικότερα, όλα τα είδη. Είμαι και μαζόχα μέσα στον ρομαντισμό! (Γέλια..) Μου αρέσουν πολύ τα θρίλερ, αλλά δε θα κάτσω να τα δω βράδυ μόνη μου. Με παρέα μόνο, χεράκι χεράκι.. Μου αρέσουν οι ταινίες που σε βάζουν να σκεφτείς και επίσης βλέπω πολύ ευχάριστα κωμωδίες. Τελευταία, έχω αρχίσει και βλέπω και Παπακαλιάτη! Όσες έχω δει είναι πολύ ωραίες και μπράβο του».

Κάποιο αγαπημένο φαγητό έχεις;

«Πατάτες τηγανιτές! Είμαι “πατατού”, ναι! (Γέλια..) Η αλήθεια είναι πως δεν προσέχω τη διατροφή μου όπως παλιά, αλλά είναι στιγμές που λέω “να προσέχω για να κάνω πάλι γράμμωση κλπ.” Σε γενικές γραμμές, δεν είμαι έτσι.. Π.χ. δε λέει να φας κρέπα διαίτης με λίγα λιπαρά. Θέλω να έχει τη σοκολάτα της, το μπισκότο της, μια μπάλα παγωτό – μπορεί και δύο. Τη σοκολάτα σκέτη όμως, τη θεωρώ βαρετή, εκτός αν συνοδεύεται με μια βάφλα ή κάτι άλλο. Τα τρώω όλα, πάντως.. Ενώ παλιά δεν έτρωγα πολύ κρέας, τώρα θα φάω και το αρνάκι μου. Έχω τυλίξει και κοκορέτσι! (Γέλια..)»

Με τη μουσική τι σχέση έχεις;

«Παλιά, που είχα καλύτερη φωνή, τραγουδούσα. Ήθελα να ασχοληθώ με αυτό αλλά λόγω προπονητικής βράχνιαζα εύκολα και έβγαλα και τις αμυγδαλές μου. Ο λαιμός είναι το ευαίσθητο σημείο μου. Πάει η καριέρα μου στο τραγούδι! (Γέλια..) Ο χορός μας έμεινε.. Πρέπει να έχω, κάπου κάλλο… Όχι στον εγκέφαλο! (Γέλια..) Λογικά, στις φωνητικές μου χορδές γιατί σε μια νότα δεν έχω φωνή. Μου βγάζει ηρεμία η μουσική, ξεχνιέμαι και αποκαλύπτομαι. Ακούω κομμάτια της γενιάς μου, 80’s! Θεωρώ πως είναι τα πιο ρομαντικά και ωραία που υπήρξαν ποτέ. Δεν έχουν ξαναβγεί τέτοια».

20160206_181217

Ποιο θεωρείς το χειρότερο μειονέκτημά σου;

«Πρέπει να το σκεφτώ αυτό.. Έχω πολλά! (Γέλια..) Το βασικό μου είναι ότι είμαι πολύ επικριτική. Κάνω πολύ σκληρή κριτική. Βέβαια, θα κρίνω όπου με παίρνει και όπου έχω άποψη.. Όταν κάνουν κριτική σε μένα, τη δέχομαι και μετά τη σκέφτομαι».

Πώς είναι μια καθημερινή μέρα της Ναταλίας Ανθοπούλου;

«Φέτος, είναι περίεργη η χρονιά επειδή πηγαινοέρχομαι. Αν με ρωτούσες πριν δυο χρόνια, περίπου, η καθημερινότητα μου ήταν αλλιώς. Είχα την ώρα της δουλειάς, την ώρα της δουλειάς στο σπίτι, την ώρα της χαλάρωσης και της ηρεμίας, το κολύμπι και έβγαινα και καμιά βόλτα. Γενικότερα, βγαίνω! Φέτος έχω αφοσιωθεί στις ξένες γλώσσες! Έχω γίνει λίγο “μαθητούδι”.. Κάνω τα πρωινά Ιταλικά και Γερμανικά, 9 η ώρα το πρωί. Λες και πάω σχολείο, πραγματικά! Μετά έχω κολύμπι, γιατί φέτος θα πέσω και στην “ΌΠΕΝ” και πρέπει να είμαι σε φόρμα. Επίσης, πάω 3-4 φορές την βδομάδα γυμναστήριο. Μέσα στην ημέρα πρέπει να διαβάσω και ένα 2ωρο-3ωρο, αλλά και να “χαζέψω” λίγο.. Πλέον, έχουμε και το Facebook και τα υπόλοιπα και, φυσικά, ασχολούμαι κι εγώ. Καταραμένη τεχνολογία! (Γέλια..) Και βέβαια, δουλεύω κι εδώ στο σύλλογο για να βοηθήσω λίγο».

Θα μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς την πισίνα;

«Ενώ είμαι και “κρυουλιάρα”, δεν μπορώ! Αλλά πιστεύω ότι χωρίς το νερό θα άντεχα να κάνω μόνο χορό. Αλλά ο συνδυασμός που με αναδεικνύει είναι ο χορός μέσα στο νερό. Χωρίς το νερό κάτι λείπει.. Ντουζιέρα και μπανιέρα να υπάρχει! (Γέλια..) Νερό, νερό, νερό!»

Έχεις σκεφτεί καθόλου το μετά; Το μέλλον σου..

«Δεν αποκλείω τίποτα αλλά πιστεύω ότι θα κάνω κάτι που να ασχολούμαι με παιδιά πάλι. Κάτι προπονητικό ή κάτι που έχει να κάνει με τη διδασκαλία, όπως δασκάλα, που είναι και το πρώτο μου πτυχίο. Μου έχουν κάνει και πρόταση από την Αγγλία να αναλάβω την Εθνική. Είμαι ακόμα στη φάση του “όπως έρθει”..»

Θα ήθελες να κάνεις δικό σου παιδάκι; Και αν ήταν κοριτσάκι, θα ήθελες να γίνει η “νέα” Ανθοπούλου;

«Ναι θα ήθελα! Πρέπει τα παιδιά να βρίσκουν από πολύ μικρά ποιο είναι το ταλέντο τους και έτσι θέλω και για το “δικό μου”. Αν δεν είναι το άθλημα, ας είναι και η μουσική ή ο χορός, το τραγούδι κλπ. Θέλω να έχει την τύχη να καταλάβει από νωρίς που έχει κλίση, ώστε να μη χάνει χρόνο. Αν ήταν κορίτσι, παρά τις δύσκολες στιγμές και όλα αυτά που έχω περάσει, θα το ήθελα πολύ. Για μια γυναίκα είναι το καλύτερο άθλημα. Δεν ξέρω όμως, αν θα ήταν καλό να κάνει πρωταθλητισμό γιατί σου στερεί πάρα πολλά. Ωστόσο, σε βοηθάει να χτίσεις ήθος, προσωπικότητα και σε κρατάει μακριά από κακά πράγματα».

Κλείνοντας, θα ήθελα να πεις κάτι στον κόσμο που διαβάζει αυτή τη συνέντευξη.. Μια ευχή για τις δύσκολες μέρες που περνάει η χώρα.

«Μιας και με χαρακτηρίζει η παιδικότητα, απ’ ότι είπα και πριν, θέλω να πω στον κόσμο να βρίσκει στιγμές να χαμογελάει. Να βρουν όλοι τη δική τους “χαμένη” παιδικότητα. Στις δύσκολες μέρες που ζούμε αυτό μας σώζει. Αυτό μας κάνει να σκεφτόμαστε θετικά και να γελάμε. Πρέπει να πάρουμε λίγο από τα παιδιά, να έχουμε αυτή την ανεμελιά και να υπάρχει λίγη καλοσύνη και κατανόηση προς όλους».