ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!

0
1469

Γυρίζοντας το μεσημέρι από τους δύο ημιτελικούς του πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης μίνι παίδων ήμουν μέσα στα νεύρα. Δεν ξέρω αν έφταιγαν οι 4 ώρες ύπνου και το πολύ πρωινό ξύπνημα – σ. αρκετά νωρίτερα από τις 7 που είχα βάλει στο ξυπνητήρι -, αλλά μάλλον ήταν ο συσσωρευμένος θυμός για τα όσα και αυτό το τετραήμερο, αλλά και το τετραήμερο του πρωταθλήματος των παίδων (σ. πριν δύο εβδομάδες) είχαν προηγηθεί.

Τα περιστατικά πολλά, με τελευταίο το μεσημέρι, χειρονομία από την κερκίδα προς τον πάγκο των ηττημένων του δεύτερου ημιτελικού ΝΟ Χανίων, η οποία έφερε μικροένταση και μικρή διακοπή του αγώνα. Όλα όσα είχα ζήσει το προηγούμενο δεκαπενθήμερο και τώρα (σ. ξεφώνισμα γονέων σε προπονητές γιατί το παιδί τους δεν παίζει, προπηλακισμός διαιτητών και αστυνομία για να φύγουν από το κολυμβητήριο, εμετικές βρισιές προς τους διαιτητές, προς τα παιδιά – 13 και 15 χρονών (!) – και προς προπονητές συνέθεταν ένα σκηνικό το οποίο κάθε άλλο, παρά κολακευτικό είναι και που πρέπει να βάλει σε σκέψεις πολλούς από τους γονείς για τη διαπαιδαγώγηση που δίνουν στα παιδιά) με έκαναν να σκέφτομαι και ενώ οδηγούσα προς το Γέρακα πως…μπορεί να γίνουμε διεθνώς – αφού ήταν εκεί και η αποστολή των Ιταλών στους νέους άνδρες – ρεζίλι στο μεγάλο τελικό μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

Κι όμως, για καλή τύχη συνολικά του αθλήματος οι σκέψεις έμειμαν σκέψεις! Στο κολυμβητήριο του Γέρακα ο τελικός – και ο μικρός τελικός μεταξύ του ΝΟ Χανίων και του ΝΟ Βουλιαγμένης – με έκαναν να πιστεύω πως πραγματικά υπάρχει ελπίδα και πως όταν θέλουμε – γονείς, αθλητές, προπονητές, παράγοντες, διαιτητές, φίλαθλοι, δημοσιογράφοι – μπορούμε να προάγουμε το ευ αγωνίζεσθαι και τον πολιτισμό σε αυτό και σε όλα τα αθλήματα. Γεμάτο κολυμβητήριο, φίλαθλο πνεύμα και ωραίες μάχες μέσα στο νερό, ήταν η τελική εικόνα, η εικόνα που μένει πάντα.

Θα σταθώ στο μεγάλο τελικό μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, δύο σωματείων που παραδοσιακά είναι οι «αιώνιοι αντίπαλοι» του ελληνικού αθλητισμού. Θεωρώ πως τα πάντα ξεκινούν από το ήθος των προπονητών και των εφόρων των δύο ομάδων. Ο Γιάννης Πρίμπας (Παναθηναϊκός) και ο Ανδρόνικος Κουζέλης (Ολυμπιακός) είναι δύο προπονητές που έχουν βαλθεί να…τρελάνουν όσους πιστεύουν ότι ο αθλητισμός είναι πόλεμος. Πριν την έναρξη του αγώνα χαιρετήθηκαν εγκαρδίως, ενώ μετά το τέλος της αναμέτρησης ο πρώτος πήγε προς τον δεύτερο να τον συγχαρεί και αγκαλιάστηκαν, ενώ το ίδιο έκανε με το βοηθό σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία – και προπονητή των παίδων – Νίκο Δεληγίαννη και τον έφορο, Σταμάτη Σταματίου. Το ίδιο έκανε και ο βοηθός προπονητή του ΠΑΟ Κώστας Καναβός, όπως και ο Φώντας Λεμπέσης, καθώς και ο έφορος Βασίλης Δευτεραίος.

Όλα αυτά δίνουν το σωστό παράδειγμα πρώτα προς τους αθλητές και φυσικά προς τους γονείς, οι οποίοι δε διαμαρτυρήθηκαν παρά σε ελάχιστες αποφάσεις των διαιτητών και χωρίς παρεκτροπές. Μετά το τέλος της αναμέτρησης ακολούθησαν οι απονομές. Οι γονείς των παιδιών και των δύο ομάδων τα χειροκρότησαν με θέρμη για την προσπάθειά τους. Άλλωστε το άξιζαν, αφού ήταν οι δύο καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος.

Οι αθλητές του Ολυμπιακού παρέλαβαν τα μετάλλιά τους με δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα, τα οποία αύριο – στο εγγύς μέλλον – και με τη συνέχιση της σκληρής δουλειάς, θα είναι χαράς. Οι προσπάθειες που έκαναν όλη τη χρονιά επιβραβεύτηκαν με το ασημένιο μετάλλιο και το θερμό χειροκρότημα πρώτα από όλα των αντιπάλων τους.

Ακολούθησε η απονομή του τροπαίου του πρωταθλητή στον Παναθηναϊκό. Σε μία κίνηση που δεν ξέρω εάν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα και μεταξύ των δύο σωματείων, ο έφορος κ. Σταματίου και ο προπονητής του Ολυμπιακού κ. Κουζέλης προέτρεψαν τους αθλητές τους να παραταχθούν στη μία μεριά της πισίνας και να χειροκροτήσουν τους νικητές, τους αντιπάλους τους για 28 λεπτά, που χθες ήταν καλύτεροι και κέρδισαν δίκαια.

Προτίμησα να βγάλω – με το κινητό μου τηλέφωνο – μια φωτογραφία που έστω και από μακριά θα φαίνονταν αυτό που γράφω, με αποτέλεσμα να χάσω μια καλή φωτογραφία της απονομής. (κεντρική φώτο)

Πλησιάζοντας τους ανθρώπους και των δύο ομάδων μετά το τέλος του παιχνιδιού μιλούσαν ο ένας με κολακευτικά λόγια για τον άλλο. «Ο προπονητής της ομάδας είναι εξαιρετικός και ο έφορος είναι κύριος με το Κ κεφαλαίο, κάναμε φιλικά μέσα στη χρονιά», «κάνουν εξαιρετική δουλειά και είναι εξαιρετικοί οι προπονητές και οι έφοροι, είμαστε φίλοι, δεν έχουμε κάτι να χωρίσουμε», ήταν μερικές από τις ατάκες (ομολογώ πως δε θυμάμαι ποιος το έλεγε για ποιον) που μου είπαν οι προπονητές και οι έφοροι κατά τη διάρκεια των απονομών. Πραγματικά ένα άλλο επίπεδο πολιτισμού από τους ανθρώπους των δύο ομάδων, μακριά και τελείως έξω από αυτό που έχουμε συνηθίσει όταν μιλάμε για «κόντρα αιωνίων».

Φυσικά, οι αθλητές του Παναθηναϊκού πανηγύρισαν με την καρδιά τους την κατάκτηση του τροπαίου, τραγουδώντας τον ύμνο της ομάδας και κρατώντας τη σημαία με το τριφύλλι.

Οι σκηνές αυτές είναι αυτές που θέλουμε να βλέπουμε όλοι στα ελληνικά κολυμβητήρια και συνολικά στα ελληνικά γήπεδα. Οι «αιώνιοι αντίπαλοι» αθλητές και προπονητές έδειξαν το δρόμο…

ΥΓ 1: Η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τους αθλητές όλων των ομάδων ήταν το θερμό χειροκρότημα που κέρδισαν και ο σεβασμός που έχουν ο ένας για τον άλλο.

ΥΓ 2: Οι χειραψίες και οι φιλοφρονήσεις δεν έλλειψαν και στους πρωινούς ημιτελικούς μεταξύ των προπονητών. Ανδρόνικος Κουζέλης και Παναγιώτης Πρίμπας, Γιάννης Ζαγουράκης και Γιάννης Πρίμπας ευχήθηκαν επίσης καλή επιτυχία ο ένας στον άλλο. Οι προπονητές πρέπει να είναι αυτοί που δίνουν το σωστό παράδειγμα προς τους αθλητές.

ΥΓ 3: Το παράδειγμα των χθεσινών τελικών πρέπει να είναι οδηγός για τους γονείς. Χωρίς διαμαρτυρίες, με χειροκρότημα για τα παιδιά τους είτε χάνουν είτε κερδίζουν. Άλλωστε είναι ένα παιχνίδι.

ΥΓ 4: Φυσικά οι καλές διαιτησίες βοηθούν στην ομαλή διεξαγωγή των παιχνιδιών. Οι διαμαρτυρίες για τις αποφάσεις των Μπουδραμή, Κοΐνη (ημιτελικοί) και Πολυχρονόπουλου, Δασκαλοπούλου (τελικοί) ήταν πολύ λίγες. Συνέβαλαν και αυτοί αποφασιστικά στο καλό κλίμα.

ΥΓ 5: «Αιώνιοι αντίπαλοι» σαν τους χθεσινούς είναι ευχής έργον για τον ελληνικό αθλητισμό…

 

Θοδωρής Νταλαγιώργος