ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ, ΕΙΤΕ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΛΑ ΕΙΤΕ ΟΧΙ!

2
847

Οταν το ταλέντο περισσεύει, ακόμα και σε δυσμενείς συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπές σαν την χθεσινή.

Ο λόγος για την εθνική νέων ανδρών που για δεύτερη συνεχόμενη φορά έκανε σούπερ ανατροπή και μάλιστα σε νοκ άουτ ματς και πέρασε στον σημερινό ημιτελικό, όπου θα συναντήσει για μια ακόμα φορά τους Σέρβους (όπως και στο προηγούμενο Παγκόσμιο Νέων στο Αλματι).

Στο χθεσινό παιχνίδι η επίθεση της εθνικής μας ήταν άθλια για 26′ και εκπληκτική για τα υπόλοιπα 6΄. Τα παιδιά μας είχαν εγκλωβιστεί στην πολύ καλή και κινητική Ισπανική ζώνη. Η μπάλα δεν περνούσε στα 2 μέτρα, σουτ δεν υπήρχαν καν αφού οι παίκτες μας έμοιαζαν μπερδεμένοι μπροστά και μέχρι να ξεμπερδευτούν είχαν περάσει τα 26-27 τουλάχιστον δευτερόλεπτα, οπότε ότι σουτ γινόταν ήταν βεβιασμένο.
Από την άλλη, και οι Ισπανοί ήταν απαράδεκτοι στην δική τους επίθεση στα ίσια. Ο φουνταριστός τους δεν μπορούσε να πάρει ούτε φάουλ, και η συνηθισμένη τους κίνηση ήταν να αδειάσουν τον χώρο αρχικά με παράλληλο μπάσιμο του 5 και στην συνέχεια με διαγώνιο του 4. Ο 3, με αυτό τον τρόπο, πήγαινε και στηνόταν σαν δεύτερος φουνταριστός, εκεί που είχε αδειάσει ο χώρος. Αυτή ήταν και η μόνη τους απειλή, αλλά ευτυχώς, έστω κι αν εμείς ακολουθούσαμε συνεχώς τα μπασίματα και αφήναμε πολύ χώρο (λανθασμένα), οι προσωπικές μας άμυνες ήταν πολύ καλές επάνω στον δεύτερο φουνταριστό. Το ματς λοιπόν πήγε σε προσωπικές μονομαχίες και σε ατομικές ενέργειες. Οι αμυντικοί όμως και στις 2 πλευρές, υπερτερούσαν.
Εμείς προκειμένου να σπάσουμε την ζώνη τους, κάναμε παράλληλο μπάσιμο του 1 και αμέσως μετά διαγώνιο του 3 προς το 1. Μετά την δεύτερη φορά που το επιχειρήσαμε, οι Ισπανοί σταμάτησαν να πολυκινούνται και απλά έβγαιναν στον χώρο και κάλυπταν τις πάσες προς τους φουνταριστούς μας. Εν τω μεταξύ, μέχρι να ολοκληρώσουμε τις κινήσεις μας χάναμε πολύτιμο χρόνο και τα σουτ που κάναμε ήταν κακά και από άσχημες θέσεις.

Η Ισπανία είχε όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με εμάς. Εβγαινε συνέχεια στην κόντρα και δημιουργούσε τις προυποθέσεις για κάτι καλό. Η εθνική μας δεν τα πήγε καλά σε αυτό τον τομέα. Δεχόταν συνεχώς κόντρες, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πολύ κούραση, αλλά και να δεχτούμε πολλά σουτ σε αυτό τον τομέα. Και είναι το τρίτο ματς που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Προφανώς, λόγο σε αυτό έπαιξαν και οι μετακινήσεις μας στην επίθεση που μας έβγαζαν από τις θέσεις μας. Ομως γενικά σε αυτό τον τομέα τα παιδιά μας είναι απρόσεκτα.

Ο λόγος πάντως που παραμείναμε έστω κι έτσι στην διεκδίκηση της νίκης, ήταν ο Ζερδεβάς. Εκεί που δεν λειτουργούσε απολύτως τίποτα καλά, ο τερματοφύλακάς μας έκανε ότι ήταν δυνατόν να κρατήσει το σκορ χαμηλά.

Και ήρθε το 6-3 για τους Ισπανούς. Εκεί, όλοι μας είπαμε τέλος. Ολοι μας? Δεν νομίζω. Υπήρχαν κάτι παλικάρια μέσα στο νερό που σκέφτονταν διαφορετικά από τους κοινούς θνητούς. Κάτι θηρία που φορούσαν λευκά σκουφάκια με την σημαία επάνω. Κάτι φάτσες που έλεγαν: Σιγά μην χάσω απο αυτούς.
Κι έτσι έγινε.

Η Ελλάδα ξαφνικά άρχισε να παίζει. Οι παίκτες μας σταμάτησαν να παίζουν πολύπλοκα. Διάλεξαν το απλό παιχνίδι.
Αρχικά, γρήγορη πάσα στο 1, λάθος του αμυντικού του φουνταριστού, πάσα στα 2 μέτρα και πέναλτι. Γκολ ο Γαρδίκας και ξεκινάει η αντεπίθεση.
Το γκολ του Μασμανίδη από φουνταριστό (ο ίδιος είχε πάρει και το πέναλτι) καθώς και τα 2 γκολ του Γκιουβέτση, αλλά και αυτό του Μουρατίδη, δεν βγήκαν από ομαδική προσπάθεια. Βγήκαν από την καρδιά των παικτών μας. Τα 3 ειδικά σουτ από μακρινή απόσταση, ήταν ακριβώς τα σουτ που δεν υπήρχαν στο υπόλοιπο παιχνίδι.
Μεγάλη βοήθεια μας έδωσε και ο Πιράλκοφ που άφησε το ματς να του ξεφύγει και πήρε ταιμ άουτ όταν το σερί μας έφτασε στο 5-1 (είχε πάει και 4-0). Τότε όμως ήταν αργά. Απέμενε μόλις 1 επίθεση για τους Ισπανούς. Η αναμενόμενη αποβολή δόθηκε. Αυτό ρε παιδι μου το πράγμα να πρέπει σώνει και ντε να βοηθηθεί η ομάδα που χάνει, δεν μπορώ να το καταλάβω. Ρε, δεν υπάρχει παιχνίδι που να μην δίνουν οι διαιτητές με το παραμικρό, βοήθεια σε αυτόν που χάνει με 1 γκολ. Προφανώς για αυτό δεν έγινα διαιτητής. Και για αυτό τον λόγο δεν μπορώ να το καταλάβω.
Τέλος πάντων, οι Ισπανοί έκαναν επίθεση με παίκτη παραπάνω της απελπισίας, όπως απελπισμενοι ήταν, και το σουτ από το 1 χωρίς προυποθέσεις μας έδωσε την μεγάλη νίκη που θα μνημονεύεται για χρόνια με τον τρόπο που ήρθε.

Η Ελλάδα λοιπόν κέρδισε επειδή έπαιξε απλά στο τέλος. Απλά και με καρδιά. Και με πολλά άντερα. Τα θέλεις όλα αυτά, όταν ενώ παραπαίεις επί 26′ να πρέπει στην συνέχεια να βγάλεις άλλου είδους αποθέματα ψυχής. Kαι τέτοια, η συγκεκριμένη ομάδα τα διαθέτει.
Ο Λοράντος δήλωσε ότι η ψυχραιμία σε τέτοιου είδους καταστάσεις έχει δουλευτεί στην προπόνηση. Μπράβο που βγήκε.
Οσο κι αν έχει δουλευτεί πάντως κάτι, αν οι παίκτες σου δεν έχουν ταλέντο, ότι και να λες πάει στράφι. Και αυτοί οι 13 συγκεκριμένοι που είναι στο Βελιγράδι και θα σηκώσουν την σημαία στον ιστό σίγουρα (βάζω στοίχημα ότι η ομάδα θα πάρει μετάλλιο) είναι από τις πιο ταλαντούχες γενιές που έχουμε βγάλει.

Το τελικό 8-7 (0-1, 2-2, 1-2, 5-2) και η πρόκριση στον ημιτελικό, θα κάνει πολύ καλό και στις 3 επόμενες εθνικές που έρχεται σιγά σιγά η σειρά τους (νεάνιδες 20/8, Νέες γυναίκες 3/9 και έφηβοι 10/9). Ολες τους θα διεκδικήσουν μετάλλιο και η άποψή μου είναι ότι μπορούμε να πάρουμε κι ένα τουλάχιστον χρυσό.

Τώρα έρχονται οι Σέρβοι. Αυτοί είναι πολύ καλοί. Παίζουν στην έδρα τους, είναι ομάδα με όλη την σημασία της λέξης και χθες έκαναν επίδειξη δύναμης για μια ακόμα φορά.

Σήμερα λοιπόν παίζουν μεταξύ τους 2 διαφορετικές ομάδες. Αυτή που μέχρι τώρα έχει κάνει επίδειξη δύναμης (Σερβία) και η άλλη που έχει κάνει επίδειξη ψυχής (Ελλάδα).

Σε μια τέτοια μονομαχία, κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιός θα επικρατήσει.

Το μόνο που φοβάμαι και πρέπει ο Λοράντος να αντιμετωπίσει, είναι το άδειασμα που έρχεται μετά από τέτοια νίκη σαν την χθεσινή. Και ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Ομως έχω εμπιστοσύνη στα παιδιά. Παίζουν και σκέφτονται, πονάνε και δεν σταματούν, δεν τρομάζουν απο την διακύμανση του σκορ. Ολα αυτά είναι προτερήματα ενός πρωταθλητή…..

2 ΣΧΟΛΙΑ

    • Στην τετράδα του παγκόσμιου είμαστε όχι στην Βαλκανιάδα. Μια χαρά τα λέει.

Comments are closed.